Ks. prof. Paweł Bortkiewicz TChr - Pamięć i muzea
Witamy serdecznie na stronie internetowej Oddziału Łódzkiego
Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy.

Mamy nadzieję, że ułatwimy Państwu docieranie do rzetelnej informacji. Tutaj chcemy prezentować wielkość oraz problemy naszego Kościoła, zagadnienia społeczne, cywilizacyjne, publikacje członków Stowarzyszenia, stanowiska w ważnych kwestiach. Nie będziemy konkurować w informacjach bieżących z innymi portalami (niektóre z nich wskazujemy w odnośnikach), natomiast gorąco zapraszamy do lektury wszystkich tekstów - ich aktualność znacznie przekracza czas prezentacji na stronie głównej. Zachęcamy do korzystania z odnośników: "Publikacje" i "Polecane". Mamy nadzieję na stały rozwój strony dzięki aktywnej współpracy użytkowników. Z góry dziękujemy za materiały, uwagi, propozycje.
Prosimy kierować je na adres: lodz@katolickie.media.pl

Polecane

Ks. prof. Paweł Bortkiewicz TChr - Pamięć i muzea

Historia pamięci o Powstaniu Warszawskim jest wręcz modelowym przykładem wskrzeszania pogrzebanej pamięci. To wszystko, co komuniści, kolaboranci Związku Sowieckiego, przez lata czynili na rzecz pogrzebania i zabetonowania pamięci o Powstaniu i Powstańcach zostało wskrzeszone.

Niemałą, a wręcz fundamentalnie ważną rolę w tym procesie odegrało Muzeum Powstania Warszawskiego stworzone w Stolicy z inicjatywy ówczesnego jej prezydenta, śp. Lecha Kaczyńskiego.

Ten fakt oraz lektura ciekawego artykułu D. Kielak „Polskość, czyli wspólnota kulturowa” zainspirowały mnie do kilku refleksji na temat roli muzealnictwa w świadomości narodowej naszego narodu.

Nie zawsze chyba pamiętamy (ja przynajmniej ujawniam w tym zakresie swoją dotychczasową ignorancję), że w okresie poprzedzającym odzyskanie Niepodległości przez Polskę, czynionych było wiele działań na rzecz tworzenia instytucji i projektów muzealnych.
Lata I wojny światowej ro był czas obfitujący w działania różnych muzealnych narracji o szeroko rozumianym polskim dziedzictwie kulturowym. W 1914 roku Tadeusz Piotrowski zainicjował powstanie Towarzystwa Muzeum Lubelskie. Rok później powstały Galeria Sztuki Współczesnej w Krakowie w Sukiennicach i muzeum w Równem, gdzie gromadzono zbiory kulturalno-historyczne Wołynia. W kolejnym 1916 roku powstało Towarzystwo Muzealne w Poznaniu i zorganizowano „Wystawę Legionową”, która prezentowała walkę formacji wojskowych 1914-1916. Rok następny to rok uchwalenia Ustawy Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Narodowego w Warszawie.

To, co może zdumiewać, to fakt, że te i inne intensywne zabiegi mające na celu stworzenie muzealnej płaszczyzny do eksponowania polskiego dorobku literackiego, artystycznego i cywilizacyjnego oraz bogactw naturalnych - podejmowane były w trakcie trwania działań wojennych!
Równie zdumiewające jest to, iż wszystkim tym muzealnym inicjatywom podejmowanym w wojennych realiach towarzyszyła chęć  uczynienia z nich instytucji badawczych, ukierunkowanych na odczytanie historii zapisanej w zbiorach i spożytkowanie jej na potrzeby współczesności.
Kultura zastępowała wówczas niewątpliwie struktury państwowe i tworzyła przestrzeń narodowej aktywności. Jej kulminacyjnym, choć nie zrealizowanym wyrazem był projekt przebudowy wzgórza wawelskiego na polskie Akropolis. Projekt opracowany w latach  1904-1907 przez S. Wyspiańskiego i Wł. Ekielskiego przewidywał to wzgórze jako wyjątkową przestrzeń życia państwowego, miejsce obrad polskiego sejmu i senatu, miejsce Muzeum Narodowego. Z kolei Wacław Szymanowski chciał na wawelskim wzgórzu odbudować polski etos państwowy - prezentując  kompozycję rzeźbiarską kilkudziesięciu postaci z historii Polski „Pochód na Wawel”.

Przywołuję te wydarzenia, by pokazać ,jak wielki znaczenie miało i ma organizowanie pamięci i świadomości narodowej. W tym kontekście chciałbym jedynie napomknąć o dziełach toruńskich Ojca Dyrektora - Kaplicy Polskich Męczenników, panteonu świętych i bohaterów w Sanktuarium, czy muzeum „Pamięć i tożsamość”. Ataki na te dzieła mówią bardzo wiele o polskości atakujących.


Copyright © 2017. All Rights Reserved.