W nas
dwie drogi
jak tor kolejowy

Po nich przetacza się świat

My w nim

Gdzieś  
Kiedyś
Na końcowej stacji

będzie oczekiwał Anioł Stróż

I dalej bezimienny

Pomoże nam wysiąść
Zabierze bagaż
Rozwiąże
I białym skrzydłem rzuci
pod progi błękitu
Albo zwiąże na powrót
i
odejdzie z płaczem

(Z tomiku Na zakosach dróg, Łódź 1998, wyd. >Ja-Na<)