Kiedy się wypełniły dni
i przyszło zginąć latem,
prosto do nieba czwórkami szli
żołnierze z Westerplatte

(A lato było piękne tego roku).

I tak śpiewali:

Ach, to nic,
że tak bolały rany,
bo jakże słodko teraz iść
na te niebiańskie polany.

(A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety).

W Gdańsku staliśmy tak jak mur,
gwiżdżąc na szwabską armatę,
teraz wznosimy się wśród chmur
żołnierze z Westerplatte


(A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety).

W Gdańsku staliśmy tak jak mur,
gwiżdżąc na szwabską armatę,
teraz wznosimy się wśród chmur,
żołnierze z Westerplatte

gwiżdżąc na szwabską armatę,
teraz wznosimy się wśród chmur,
żołnierze z Westerplatte

I ci, co mają dobry wzrok i słuch słyszeli pono
jak dudni w chmurach równy krok
Morskiego Batalionu

I śpiew słyszano taki: By słoneczny czas wyzyskać
będziemy grzać się w ciepłe dni
na rajskich wrzosowiskach

Lecz gdy wiatr zimny będzie dął,
i smutek krążył światem
w środek Warszawy spłyniemy w dół,
żołnierze z Westerplatte.

***

Czy jest polska rodzina, która nie miała udziału w daninie krwi złożonej kiedyś w obronie Ojczyzny?...
Nasza - w ostatniej-straciła Wujka- Jerzego Ambrozińskiego w boju 1939r. pod Krasnobrodem i Dziadka-Józefa Ambrozińskiego-członka AK- zgładzonego w krematorium Oświęcimia (Auschwitz) po umęczeniu na Majdanku.

kn