Czy wiara w istnienie Boga jest bardziej racjonalna niż niewiara? Pismo Święte stwierdza zdecydowanie: „Mówi głupi w sercu swoim: «nie ma Boga»” (Ps 14, 1).
Ludzie, którzy chełpią się swoją niewiarą, nie zdają sobie sprawy, że odrzucając Boga jako Stwórcę świata i życia, wyznają wiarę w nicość. Według nich człowiek wywodzi się z nicości i do nicości zmierza,

a wszystkim rządzi chaos i przypadek.

Uczeni, badając w przestrzeni swojego paradygmatu, dochodzą do tajemniczego Wielkiego Wybuchu, który miał miejsce 13,7 miliardów lat temu, w którym z mikroskopijnego punktu tajemniczej osobliwości wystrzelił i dalej rozszerza się otaczający nasz wszechświat. Tymczasem według Objawienia Bożego słowa: „Niech stanie się światłość [...] i stała się światłość” (Rdz 1, 3), zawierające w sobie siłę Bożej mocy, przerwało ciszę nicości i ciemność pustki, powołując do istnienia niezmierzony wszechświat.

Słowa Prologu Ewangelii św. Jana oznajmiają: „Na początku było Słowo” (J 1, 1) – czyli Logos. Logos to nie tylko Myśl Boga, ale także Moc Boża oraz ostateczny Sens, znaczenie wszystkiego, co istnieje.

„Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, co się stało” (J 1, 3).

A więc Logos, to także czyn Boga. Ewangelie odsłaniają misterium Niepoznawalnego Boga, który objawił swoje Imię: „JAM JEST który JEST”.

Ten «który Jest. Był i Będzie» objawił się w czasie, w zwykłych wydarzeniach codzienności i w śmierci.

Ks.dr Waldemar Kulbat