Polecane

RZĄD ZWALCZA WOLNOŚĆ SŁOWA – czterech dziennikarzy z zarzutami, w tym członek władz SDP

Walka koalicji 13 grudnia z niezależnymi mediami weszła w nową fazę. Odnotowano fałszywe zawiadomienia policji dotyczące mieszkania dziennikarki wPolsce24 Małgorzaty Gałki, w piątek o 18.00 szef wydawców TV Republika Jarosław Olechowski dostał dozór policyjny. Zdecydowała o tym prorządowa prokurator Ewa Wrzosek, która postawiła też zarzuty Januszowi Życzkowskiemu z władz centralnych SDP, Miłoszowi Kłeczkowi i Michałowi Rachoniowi, czołowym dziennikarzom i zarządzającym w TV Republika.

Zarzut: „naruszenie miru domowego” w Prokuraturze Krajowej podczas majowego przesłuchania prezesa stacji Tomasza Sakiewicza. Obrona miru pasuje do tej prokuratury, ale poza tym nic się nie zgadza.

Przed Prokuraturą Krajową przy ul. Postępu 3 w Warszawie w poniedziałek rano uruchomiono studio specjalne Telewizji Republika. W tym samym miejscu odbywa się demonstracja wyrażająca poparcie dla Miłosza Kłeczka i Michała Rachonia, którzy zostali wezwani przez prokurator Ewę Wrzosek.

Rano na Komendzie Policji w Grodzisku Mazowieckim stawił się szef wydawców TV Republika Jarosław Olechowski. Moment ten transmitowano. Olechowski został objęty dozorem policyjnym w piątek o godz. 18.00 dozorem policyjnym. Kto go przesłuchiwał? Każdy zgadnie. To Ewa Wrzosek – najbardziej upolityczniona prokurator RP, teraz urzędnik Ministerstwa Sprawiedliwości, która często publicznie zionie nienawiścią do opozycyjnej prawicy.

Wezwania dziennikarzy to efekt zdarzeń z 20 maja 2026 roku. Wtedy w PK przesłuchiwany był prezes TV Republika Tomasz Sakiewicz. Jarosławowi Olechowskiemu przedstawiono zarzut naruszenia miru domowego, bo wszedł do budynku przy ul. Postępu  w stolicy pokazując legitymację prasową. Miłosz Kłeczek i Michał Rachoń przewidywali, że także dostaną podobne zarzuty. „W tych czasach mieć zarzuty od patodyktatury to honor i zaszczyt” – podsumował Rachoń. I stało się tak jak przypuszczali. Pod podejrzanych dołączył też Janusz Życzkowski z Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, co jest tym większym skandalem.

W plenerowym studiu przed Prokuraturą Krajową dziennikarze TV Republika mówili także o szykanach wobec drugiej konserwatywnej stacji – telewizji wPolsce24. Redaktor Małgorzata Gałka padła ofiarą kolejnego fałszywego zgłoszenia dotyczącego dziennikarzy niezależnych. Wezwano policję do mieszkania dziennikarki, bo tam miał być niebezpieczny człowiek z butlą z gazem. Oczywiście nikogo w mieszkaniu Małgorzaty Gałki nie było.

Obie stacje dostają wezwania policji do wydania dokumentów. Dotyczy to także materiałów z miasteczka protestu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zarówno Republika jak i wPolsce24 odmówiły.

Walka z niezależnymi mediami skończyła się niedobrze dla wielu reżimów. Prokuratorzy Tuska chyba tego nie rozumieją. Ba, Tusk tego nie rozumie. Kiedy administracja się zorientuje nie będzie już odwrotu. Zresztą już nie ma…

Oczywiście SDP sprzeciwia się walce rządu z konserwatywnymi mediami. Bronimy konsekwentnie szefów i dziennikarzy TV Republika Tomasza Sakiewicza, Miłosza Kłeczka, Jarosława Olechowskiego, Michała Rachonia i Janusza Życzkowskiego, których rząd stara się po prostu represjonować. Ale oni się nie przestraszą!

Ponadto, co warto odnotować, prokuratura wystąpiła otwarcie z politycznymi zarzutami przeciwko Januszowi Życzkowskiemu członkowi Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Będziemy w tej sprawie oficjalnie protestować. Na pewno szykanowanie członka władz krajowych SDP odbije się szerokim echem w środowisku medialnym Starego Kontynentu, m.in. w Europejskiej Federacji Dziennikarzy (EFJ) i Międzynarodowej Federacji Dziennikarzy (IFJ).  Oprócz wystąpienia w obronie Janusza, SDP protestować będzie przeciwko prześladowaniu Tomka, Miłosza, Jarka innych dziennikarzy TV Republika a także telewizji wPolsce24 i innych konserwatywnych mediów.

SDP wręczy Diamenty.

Szacunek i duma. Po raz pierwszy w dziejach SDP wręczy swoje Diamenty. W trakcie sobotniego koncertu z okazji 75-lecia Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w warszawskim Teatrze Palladium wręczone będą Diamenty SDP. To honorowe wyróżnienia dla tych dziennikarzy, którzy w szczególny sposób zapisali się już teraz w historii dziennikarstwa i mediów naszego kraju. 

Po raz pierwszy w dziejach SDP wręczy swoje Diamenty. W trakcie sobotniego koncertu z okazji 75-lecia Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich w warszawskim Teatrze Palladium wręczone będą honorowe wyróżnienia dla tych dziennikarzy, którzy w szczególny sposób zapisali się już teraz w historii dziennikarstwa i mediów naszego kraju. 
Uroczysty koncert rozpocznie się w sobotę 21 listopada br. o godz. 18.00 w warszawskim Teatrze Palladium przy ul. Złotej 7/9. Z kolei 22 listopada, w niedzielę, o 11.45 w kościele p.w. Świętego Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu odprawiona będzie Msza św. w członków SDP i ich rodzin. Przewodniczył jej będzie i homilię wygłosi JE ks. Marek Jędraszewski, arcybiskup senior Archidiecezji Krakowskiej.

Diamenty Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich otrzymali:

Arkadiusz Gołębiewski – reżyser, operator, scenarzysta, producent, pomysłodawca festiwalu „Niepokorni, Niezłomni, Wyklęci”

Arkadiusz Gołębiewski – reżyser, operator, scenarzysta, producent, pomysłodawca festiwalu „Niepokorni, Niezłomni, Wyklęci”. Jest absolwentem łódzkiej Szkoły Filmowej.Jego twórczość obejmuje przede wszystkim filmy dokumentalne opowiadające m.in. o powojennej historii Polski. Członek zarządu Stowarzyszenia Twórców dla Rzeczypospolitej, prezes Stowarzyszenia Scena Kultury, szef Fundacji Drzwi do Wolności, Członek Rady Programowej Fundacji im. Janusza Kurtyki.

Jest twórcą Festiwalu Filmów Dokumentalnych „Niepokorni, Niezłomni, Wyklęci”, na którym prezentowane są filmy poruszające tematykę powojennej historii Polski, ukazują rolę polskiego podziemia i opozycji demokratycznej w walce z komunistycznym reżimem w latach 1944–1989.

W 2023 r został wyróżniony przez Instytut Pamięci Narodowej tytułem „Kustosz Pamięci Narodowej”.


Zygmunt Gutowski – inicjator powstania i honorowy prezes Katolickiego Stowarzyszenia Filmowego.Przez wiele lat był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Inicjator powstania i honorowy prezes Katolickiego Stowarzyszenia Filmowego. Był organizatorem Międzynarodowych Katolickich Festiwali Filmów i Multimediów „Niepokalana” oraz polonijnych Festiwali „Losy Polaków”. Zmarł w 2024 roku.

Zygmunt Gutowski był dziennikarzem radiowym i telewizyjnym, filmowcem, wykładowcą akademickim, pracownikiem administracji publicznej. Po ukończeniu studiów na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej w latach 60. ubiegłego wieku, pracował jako inżynier w stacjach radiowych i telewizyjnych.

Był członkiem Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” Polskiego Radia i Telewizji. Po 13 grudnia 1981 roku internowany i usunięty z pracy. W latach 80. ubiegłego wieku pracował jako producent filmów video, operator kamery. Realizował i reżyserował też własne filmy.W 1989 roku współorganizator, dziennikarz i kierownik techniczny Telewizyjnego Studia Wyborczego „Solidarność”. Później był m.in. dziennikarzem telewizyjnym, komentatorem, realizatorem programów, specjalistą do spraw analiz programowych, wykładowcą akademickim, redaktorem naczelnym portali internetowych.

Zygmunt Gutowski był jednym z inicjatorów powołania Katolickiego Stowarzyszenia Filmowego, pełnił w tej organizacji funkcję prezesa i wiceprezesa, a ostatnio prezesa honorowego.

Przez wiele lat jako dyrektor i dyrektor programowy, organizował Międzynarodowy Festiwal Filmów Katolickich w Niepokalanowie, który później przekształcił się w Międzynarodowy Katolicki Festiwal Filmów i Multimediów „Niepokalana”.

Był jednym z pomysłodawców i organizatorów Polonijnego Festiwalu Multimedialnego „Polskie Ojczyzny”, obecnie Festiwalu Polonijnego „Losy Polaków”, którego celem jest promocja polskiej historii, kultury i tradycji w kraju i zagranicą.

Za swoją działalność Zygmunt Gutowski był wielokrotnie nagradzany. Odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polonia Restituta), Krzyżem Wolności i Solidarności oraz Krzyżem Zasłużony dla Kultury „Gloria Artis”.

Zygmunt Gutowski zmarł w 2024 roku w wieku 84 lat.

Jerzy Jachowicz – dziennikarz śledczy, publicysta, komentator. Pod koniec lat 50. ub. w. był członkiem organizacji niepodległościowej „Młoda Polska”, kolportował antykomunistyczne ulotki w Koszalinie. Został aresztowany i skazany na rok więzienia w zawieszeniu. Studiował na Wydziale Filozofii UMK w Toruniu i na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego

Pracował tygodniku „Ekran”. Jerzy Jachowicz od 1975 r. był asystentem na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, w 1983 zwolniony za pomoc w organizowaniu NZS. Współpracował z podziemnymi „Wiadomościami Dnia”, „Głosem” i wydawnictwem „Pomost”. Pracował m.in. w prywatnej stolarni i Polfilmie.Dziennikarz i publicysta m.in. „Gazety Wyborczej” „Newsweeka”; „Dziennika, Programu III Polskiego Radia, „Uważam Rze”; „Sieci”, „Gazety Polskiej Codziennie”, Radia Wnet. Jest członkiem Stowarzyszenia Wolnego Słowa.Jerzy Jachowicz pracując od 1989 roku w GW jako dziennikarz śledczy, jest nazywany prekursorem tego kierunku w Polsce. Zajmował się przestępczością zorganizowaną i zbrodniami komunistycznymi. Odszedł z GW w 2005 roku. „Dopiero afera Rywina uświadomiła mi jak zakłamana jest Gazeta Wyborcza (…) w tym Adam Michnik. Właśnie Michnik z Czesławem Kiszczakiem określali mnie jako dziennikarzy najbardziej niebezpiecznego, którego trzeba jak najszybciej wyrzucić z Gazety Wyborczej” – wspominał Jachowicz w programie Notacje SDP.

W 2026 prezydent Karol Nawrocki odznaczył Jerzego Jachowicza Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Maria Jedlińska-Adamus – założycielka i wydawca „Naszej Polski”, prezes Wydawnictwa „Szaniec”. Córka Władysława Jedlińskiego ps. „Nemo” – żołnierza Armii Krajowej, uczestnika kampanii wrześniowej i działacza Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, skazanego przez komunistyczny sąd na karę śmierci i więzionego przez blisko dziesięć lat. Pod jej kierownictwem nasz tygodnik ukazywał się w Warszawie od 1995 r. – przez 20 lat – osiągając w szczycie nakład 30 000 egzemplarzy. „Nasza Polska” stała się stałym miejscem publikacji dla publicystów nurtu konserwatywnego, niepodległościowego i katolickiego – m.in. księdza Stanisława Małkowskiego, Leszka Żebrowskiego, profesora Piotra Jaroszyńskiego, Tadeusza Płużańskiego, Pawła Siergiejczyka czy Wojciecha Reszczyńskiego. Na łamach NP szczególne miejsce zajmowała pamięć o Żołnierzach Niezłomnych i historia Polskiego Państwa Podziemnego.Autorka książki wspomnieniowej „Bohaterowie i kaci. Moje wspomnienia” (Wydawnictwo Rytm, 2015), napisanej przy współpracy z Jerzym Biernackim – rozliczenia z systemem komunistycznym widzianym przez pryzmat losów rodziny Jedlińskich. Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski przyznanym przez prezydenta Andrzeja Dudę. Wyróżniona także nagrodą Złotej Stalówki Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy „Za niezłomną wierność Bogu i Ojczyźnie” (2015), Medalem Epoki Czynu za konsekwencję obrony polskiej racji stanu, statuetką „Animus et Semper Fidelis” Polskiego Stowarzyszenia Morskiego-Gospodarczego im. Eugeniusza Kwiatkowskiego oraz Krzyżem „Golgota Wschodu” Australijskiego Stowarzyszenia „Nasza Polonia”. Po reaktywacji portalu naszapolska.pl jej dorobek pozostaje fundamentem ciągłości naszego tytułu – założycielki, wydawcy i pierwszej Pani Redaktor pisma.

Maria Jedlińska-Adamus zmarła w 2016 roku.


Elżbieta Królikowska-Avis – publicystka, pisarka, tłumaczka. Studia polonistyczne /specjalizacja filmowa/ skończyła w Uniwersytecie Łódzkim. W 1970 roku została aresztowana za udział w nielegalnej organizacji „RUCH” i otrzymała
wyrok 2 lat więzienia. W 1975 roku, po pięcioletniej przerwie, zaczyna publikować jako freelancer w tygodnikach „KULTURA”, „EKRAN” i „TYGODNIK KULTURALNY” /stały felieton/. Etat dziennikarski otrzymała wraz z zelżeniem komunistycznego reżimu w 1980 roku.

W latach od 1980 do 1982 pracuje jako redaktor działu tygodnika „FILM”, zweryfikowana negatywnie w stanie wojennym za działalność na rzecz SOLIDARNOŚCI, znów traci pracę. Po ośmiu miesiącach bezrobocia, zostaje zatrudniona w tygodniku „ANTENA”, wydawanym przez Telewizję Polską. W tym czasie pisuje także do tygodnika „FILM”, jest recenzentką filmową magazynu radiowego „CZTERY PORY ROKU” oraz dziennika telewizyjnego „PANORAMA” . Stypendystka polskiego Ministerstwa Kultury i Sztuki do Hiszpanii / 1978/ oraz hiszpańskiego Ministerstwa Kultury i Sztuki do Madrytu /1989/. Od 1989 do 2016 roku zamieszkiwała w Wielkiej Brytanii.

Przez kilka lat współpracowała z BBC i „DZIENNIKIEM POLSKIM” /”The Polish Daily”/, ukazującym się w Londynie. Przez kilkanaście lat była korespondentką miesięczników „KINO” i „FILM” /stały komentarz/, następnie dzienników „ŻYCIE” /stały felieton/ i „SUPER-EXPRESS”, dawnego tygodnika „WPROST” i obecnej „GAZETY POLSKIEJ”.Od 2016 do 2018 doradca ds. brytyjskich ministra spraw zagranicznych, dziś niezależny ekspert. Członek Komitetu Sterującego Polsko-Brytyjskiego Forum Belvedere oraz wiceprzewodnicząca Rady Programowej PR. Współpracuje z portalami wpolityce.pl i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, zamieszczając tam komentarze polityczne. A także z POLSKIM RADIEM, PR 24 oraz TVP, TVP Info, w POLSACIE NEWS i REPUBLICE.

Tłumaczka literatury z języka angielskiego, m.in. światowych bestsellerów „Diana: prawdziwa historia” i „Monika Lewinsky: jej historia” Andrew Mortona. Napisała także kilka książek o tematyce filmowej: ”Śladami Bunuela. Szkice o filmie hiszpańskim”, „Opowieści kina metyskiego. Kinematografie latynoamerykańskie” oraz pierwszą w Polsce encyklopedię filmu dla dzieci – „Seans magiczny czyli ABC młodego kinomana”. W 2002 roku opublikowała, pod patronatem British Council, zbiór felietonów pt. ”Prosto z Piccadilly”, opowiadających o brytyjskim kinie lat 90. W 2015 roku – zbiór artykułów o Wielkiej Brytanii i jej miejsca we współczesnym świecie ”Róg Piccadilly i Nowego Światu”, a w 2021 – komentarzy nt. przemian, dokonujących się na świecie, od politycznych, poprzez społeczne, kulturowe pt. „Cywilizacja Zachodu na rozdrożach wartości”.

Nagrody i odznaczenia: laureatka nagrody im. Karola Irzykowskiego dla najlepszego krytyka filmowego 1989 roku za
książki „Śladami Bunuela” i „Opowieści kina metyskiego” oraz honorowego wyróżnienia im. Kazimierza Dziewanowskiego w konkursie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za zbiór komentarzy politycznych pt. „Róg Piccadilly i Nowego Światu” w roku 2015. W 2016 roku została przez Prezydenta RP odznaczona Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne zasługi na rzecz przemian demokratycznych w Polsce”. A w 2019 roku – Krzyżem Wolności i Solidarności oraz medalem Pro Patria „za zasługi na rzecz wolności i suwerenności Polski oraz praw człowieka w PRL”. W grudniu 2025 roku została powołana do Rady ds. Kombatantów, Osób Represjonowanych i Działaczy Opozycji Antykomunistycznej przy Prezydencie Rzeczypospolitej Polskiej.

Tadeusz Marek Płużański – publicysta, pisarz, historyk, dziennikarz prasowy, radiowy i telewizyjny, prezes Fundacji „Łączka” i Stowarzyszenia Rodzin Żołnierzy Wyklętych.Publikował i publikuje w prawicowych mediach: „Gazeta Polska”, „Tygodnik Solidarność”, tysol.pl, „Sieci”, „Najwyższy Czas!”, „Do Rzeczy”, „Nasza Polska”, prawy.pl (cykl podcastów „Bez Przemilczeń”).

Od lat związany ze Stowarzyszeniem Dziennikarzy Polskich, publikuje na portalu sdp.pl. Jest autorem najnowszego cyklu „Notacje SDP” przedstawiającego sylwetki i dorobek polskich dziennikarzy.

W Światowym Związku Żołnierzy Armii Krajowej przez lata redagował „Biuletyn Informacyjny ŚZŻAK”. Wieloletni szef działu Opinie „Super Expressu”. Redaktor naczelny miesięcznika „Nasza Historia”.W latach 2017 – 2023 szef redakcji publicystyki i reportażu TVP Info, następnie TVP Historia. Autor cyklicznych programów w TVP i Polskim Radio, np. „Rodziny Wyklętych mają głos” (TVP Historia), „Księża wolności” (TVP Historia), „Niezłomni polskich Kresów” (TVP Wilno), „Czyja będzie Polska? Bohaterowie niepodległej” (TVP 3), „Powroty z niepamięci” (Polskie Radio 24, bohaterami są ostatni żyjący żołnierze niepodległości).

W Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL prowadzi cykl „Widzenie na Rakowieckiej”. Od stycznia 2024 r. publicysta TV wpolsce24.pl, m.in. autor cyklicznego programu „Kontra”.

W 2013 roku Tadeusz Płużański został prezesem Fundacji „Łączka”, opiekującej się Kwaterą „Ł” na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie, pomagającej kombatantom i prowadzącej działalność edukacyjną.W ramach Fundacji „Łączka” powstał m.in. cykl „Niezłomni bohaterowie nienazwanego powstania”. Jest prezesem Stowarzyszenia Rodzin Żołnierzy Wyklętych. Prezes Społecznego Trybunału Narodowego, który ogłosił infamię wobec komunistycznych zbrodniarzy, m.in. Bolesława Bieruta, Władysława Gomułki, Stefana Michnika czy Zbigniewa Domino. Członek Rady Fundacji Reduta Dobrego Imienia – Polska Liga przeciw Zniesławieniom. Członek rady programowej Fundacji im. Janusza Kurtyki. W grudniu 2025 r. powołany przez prezydenta RP Karola Nawrockiego w skład Rady ds. Kombatantów, Osób Represjonowanych i Działaczy Opozycji Antykomunistycznej.

Napisał m.in. „Bestie. Mordercy Polaków”, „Oprawcy. Zbrodnie bez kary”, „Bestie 2”, „Lista oprawców”, „Moje spotkania z bestiami”„Rotmistrz Pilecki i jego oprawcy”, „Obława na Wyklętych. Polowanie bezpieki na Żołnierzy Niezłomnych”

Wielokrotnie nagradzany, otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (nadany przez prezydenta RP Andrzeja Dudę w 2016); „Joseph Conrad-Korzeniowski Literature Medal” (2014, nagroda przyznana przez Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce).; Złoty Medal „Reipublicae Memoriae Meritum” – nagroda przyznawana przez Instytut Pamięci Narodowej (2025).

Dziennikarz Tadeusz M. Płużański jest synem prof. Tadeusza Płużańskiego żołnierza podziemia antykomunistycznego, więźnia politycznego stalinizmu.

Jan Polkowski – poeta, wydawca i redaktor pism oraz książek bezdebitowych w PRL, w wolnej Polsce wydawca i redaktor „Czasu krakowskiego”, Kawaler Orderu Orła Białego (2021).Jego debiut poetycki przypadł na 1978 rok, kiedy to Polkowski opublikował swoje wiersze w ukazującym się poza cenzurą kwartalniku literackim „Zapis”, jednym z najważniejszych polskich czasopism kulturalnych działających w latach siedemdziesiątych.  Pierwszą jego książkę poetycką To nie jest poezja wydała w 1980 roku Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWA i tym samym Polkowski był jedynym poetą, który debiutował w nielegalnych wydawnictwach PRL. W 1978 roku Polkowski został redaktorem studenckiego czasopisma „Sygnał” i Krakowskiej Oficyny Studentów, które również funkcjonowały w drugim obiegu. Założył niezależne wydawnictwo ABC, w którym wydał swój drugi tom poetyckie Oddychaj głęboko (1981). 13 grudnia 1981 roku został. Od 1983 roku był redaktorem naczelnym i wydawcą czasopisma społeczno-kulturalnego „Arka”. W tymże roku ukazał się jego trzeci tom – Ogień – zawierający wiersze napisane w stanie wojennym oraz przyznano mu dwie nagrody: podziemnej Solidarności i emigracyjną Nagrodę Fundacji imienia Kościelskich. W 1986 roku wydał Drzewa.W 1989 roku był wydawcą i redaktorem naczelnym dwutygodnika „Świat”, rok później został zaś wydawcą i redaktorem naczelnym „Czasu Krakowskiego”, konserwatywnego dziennika ukazującego się latach 1990–1996. W 1990 roku ukazała się pierwsza legalna książka Jan Polkowskiego, zawierająca wybór wcześniej publikowanych i nowe wiesze, które powstały w pierwszym okresie jego twórczości – Elegie z Tymowskich Gór (Znak 1990). Po jej wydaniu zamilkł na niemal dwadzieścia lat.

W wolnej Polsce Polkowski podjął aktywność publiczną. Na początku czerwca 1992 roku przez krótki czas pełnił funkcję rzecznika prasowego rządu Jana Olszewskiego. W tym samym czasie był przewodniczącym rady nadzorczej Polskiej Agencji Informacyjnej. W 1993 roku, wraz z krakowską Solidarnością, zaangażował się w organizację Komitetu Wyborczego „Samorządny Kraków”. Później został jednym ze współzałożycieli stowarzyszenia o takiej nazwie. W latach 1996–2003 pracował w utworzonej przez siebie agencji zajmującej się public relations. Później pracował w telewizji publicznej i dla Stowarzyszenia Filmowców Polskich redagował internetowy Portalfilmowy.pl.

Polkowski powrócił do życia literackiego w 2009 roku tomem poezji Cantus, nominowanym do nagród Silesius i im. Józefa Mackiewicza, uhonorowanym w 2010 roku Nagrodą Literacką imienia Andrzeja Kijowskiego.Później opublikował jeszcze kilka zbiorów poetyckich (Cień 2010; Głosy 2012). Ten ostatni tom przyniósł mu w 2013 roku Nagrodę Poetycką „Orfeusz” imienia Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego oraz nominację do Nagrody imienia Wisławy Szymborskiej. W ostatnich latach otrzymał także nagrodę Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich „w uznaniu zasług dla wolności i piękna słowa drukowanego”. W 2015 roku wydał tom poetycki Gorzka godzina, w którym ogłosił wiersze napisane po zamieszkaniu we wsi Tymowa, gdzie zaczął hodować jelenie Dybowskiego. Poezje z dziewięciu tomików zostały zebrane w książce Gdy Bóg się waha. Poezje 1977-2017. W kolejnych latach wyszły nowe zbiory: Pochód duchów (2018) Rozmowy z Różewiczem (2018), Łyżka ojca (2021) oraz Pomieszane języki (2021). Utwory poety tłumaczono na wiele języków, między innymi na niemiecki, francuski, angielski, rosyjski, ukraiński, rumuński, hindi, czeski i szwedzki.W 2013 roku Polkowski wydał powieść Ślady krwi. Przypadki Henryka Harsynowicza, za którą otrzymał w 2014 roku Nagrodę Identitas. Tom Portier i inne opowiadania ukazał się w 2019 roku, a w 2020 codzienne notatki pisarza zatytułowane Pandemia i inne plagi. W 2016 roku Jan Polkowski za zasługi dla kultury polskiej został odznaczony przez Prezydenta RP Andrzeja Dudę  Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Wolności i Solidarności, a minister kultury i dziedzictwa narodowego odznaczył go złotym medalem Gloria Artis (2018). W 2021 roku uhonorowano go najwyższym polskim odznaczeniem Orderem Orła Białego.


Jan Pospieszalski – dziennikarz, publicysta, muzyk, kompozytor – grał m.in. w „Czerwonych Gitarach” i „Voo Voo”, występował z duetem „Marek i Wacek, znany też z koncertowania ze swoją liczną muzykalną rodziną, wydał „Kolędy Pospieszalskich”.

Autor popularnych programów radiowych i telewizyjnych m.in. „Swojskie klimaty”, „Studio otwarte”, „Warto rozmawiać” i „Jan Pospieszalski: Bliżej”. Autor wielu piosenek religijnych oraz muzyki filmowej.

Publikował w „Rzeczpospolitej”, „Przewodniku Katolickim”, „Gazecie Polskiej Codziennie” i „Naszym Dzienniku”. Autor nakręconego wraz z Ewą Stankiewicz filmu dokumentalnego „Solidarni 2010”.Współautor scenariusza i współreżyser dokumentu „Lista pasażerów”. Jan Pospieszalski był także współtwórcą Stowarzyszenia Solidarni 2010. Felietonista “DoRzeczy” i “Polonia Christiana”, związany z portalem afirmacja.info. Prowadzi także swój kanał „Jan Pospieszalski” na portalu YouTube.


Wojciech Reszczyński – dziennikarz radiowy, telewizyjny i prasowy , absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.Po studiach pracował w 1 Programie Polskiego Radia w „Sygnałach dnia”, „Lecie z Radiem” i „Czterech porach roku”, a potem związał się z radiową Trójką (1982– 1986, 2010–2023) – audycje: „Zapraszamy do Trójki”, „Klub Trójki”, „Liberum Veto”, „Trójka na Poważnie”. Od 1980 r. należy do NSZZ „Solidarność”.Od 1986 r. był głównym prezenterem „Teleexpressu” w TVP1. W 1987 i 1988 r. otrzymał Wiktora, nagrodę Akademii Telewizyjnej dla wybitnej osobowości małego ekranu. W l. 1989–1991 prowadził telewizyjny dziennik „Wiadomości TVP”. W 1992 r. założył Radio WAWa i do 2002 r. pełnił funkcję prezesa tej rozgłośni oraz redaktora naczelnego. Związany był także ze stacjami RTL 7 oraz Telewizją Puls. W l. 2008–2009 był wicedyrektorem Informacyjnej Agencji Radiowej.Od 2012 r. był członkiem zarządu warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, był członkiem Zarządu Głównego SDP, obecnie także we władzach centralnych SDP – Rzecznik Dyscyplinarny Stowarzyszenia. Jest też członkiem Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy. W l. 2005–2017 był wykładowcą akademickim na WSKSiM w Toruniu. Współpracował m.in. z „Naszym Dziennikiem”, „Naszą Polską”, TVP Historia, Radiem Maryja, Tygodnikiem „Sieci”.

Autor książek „Byłem dziennikarzem”, „Wygrać prezydenta”, „Zapiski mohera”, „Zainspirowany Konecznym”. Jego artykuły ukazały się w książkach Białego Kruka „Oburzeni” oraz „Wygaszanie Polski”. Autor książki Białego Kruka „Pomiędzy Wschodem a Zachodem. W kręgu myśli Feliksa Konecznego”.

W 2020 r. odznaczony został przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Złotym Krzyżem Zasługi.


Agnieszka Romaszewska-Guzy – w PRL była działaczką antykomunistycznej opozycji – NZS i WiP, internowana w stanie wojennym. Ukończyła historię na Uniwersytecie Warszawskim. Na stypendium w Stanach Zjednoczonych odbyła staż dziennikarski m.in. w The Washington Post, Washington Times i The New Rupublic. Po powrocie do Polski zajmowała się dziennikarstwem i publicystyką międzynarodową. Pracowała w Życiu Warszawy a od 1992 roku w Telewizji Polskiej. Była m.in. szefem wydawców i wiceszefową oraz szefową Wiadomości i wicedyrektorem TV Polonia i dyrektorem TVP w Białymstoku.Agnieszka Romaszewska jest autorką reportaży i filmów zrobionych m.in. na Bałkanach i na Wschodzie. Była reporterką na Białorusi i na Ukrainie. W 2007 została dyrektorem TV Biełsat. To – jak podkreślają eksperci – za kadencji Romaszewskiej była telewizja niezwykła będąca ostoją kształtowania się białoruskiej świadomości niepodległościowej. Telewizja Biełsat stanowiła również rzetelne źródło informacji dla Wschodu, ludności mówiącej po białorusku, ukraińsku i rosyjsku.

12 marca 2024 roku, po przejęciu mediów publicznych przez rząd Donalda Tuska, została zwolniona dyscyplinarnie przed władze TVP. Tę decyzję niepodległościowa emigracja białoruska nazywa „prezentem dla Łukaszenki”. Jest na liście poszukiwanych przez aparat ścigania Federacji Rosyjskiej.

Romaszewska przez wiele lat działała aktywnie w SDP, była wiceprezesem Stowarzyszenia. W 2024 roku otrzymała również Laur SDP, wyróżnienie, które jest wyrazem najwyższego uznania dla dziennikarzy wyróżniających się wyjątkowym profesjonalizmem, dokonaniami, dorobkiem, a także postawą etyczną.

Odznaczona została Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla rozwoju niezależnego dziennikarstwa i wolnych mediów, za osiągnięcia w propagowaniu wartości demokratycznych oraz wkład w budowanie społeczeństwa obywatelskiego”.

Jest córką znanych działaczy opozycji antykomunistycznej i działaczy społecznych Zofii i Zbigniewa Romaszewskich, jej mąż Jarosław Guzy był pierwszym szefem NZS.

Tomasz Sakiewicz – dziennikarz, publicysta, komentator, wydawca, menedżer mediów – m.in. prezes TV Republika, redaktor naczelny Gazety Polskiej, współtwórca Domu Wolnego Słowa .Publicysta, wydawca, redaktor naczelny i działacz społeczny. Pomysłodawca tygodnika „Gazeta Polska” i jego redaktor naczelny, współzałożyciel oraz redaktor naczelny „Gazety Polskiej Codziennie”, współzałożyciel i redaktor naczelny Telewizji Republika, a także prezes spółki wydającej portal Niezalezna.pl oraz miesięcznik „Nowe Państwo”. Twórca i animator ruchu Klubów „Gazety Polskiej”, który rozwinął się w jedno z największych środowisk obywatelskich w Polsce i poza jej granicami.Wywodzi się z rodziny o silnych tradycjach niepodległościowych. Jego dziadek, Ludwik Sakiewicz, był obrońcą Lwowa, odznaczonym przez generała Tadeusza Rozwadowskiego, żołnierzem Wojska Polskiego, uczestnikiem kampanii 1939 roku w artylerii przeciwlotniczej, więźniem sowieckim, z którego zbiegł, a następnie żołnierzem konspiracji Związku Walki Zbrojnej. Aresztowany przez Niemców w 1941 roku, został zamordowany w Auschwitz.

W działalność niepodległościową Tomasz Sakiewicz zaangażował się bezpośrednio po wprowadzeniu stanu wojennego. Już jako uczeń liceum na warszawskim Żoliborzu współtworzył struktury konspiracyjne młodzieży, kolportował prasę drugiego obiegu oraz organizował demonstracje. Działał w Ruchu Katolickiej Młodzieży Niepodległościowej oraz współtworzył podziemne pismo „Słowo Niepodległe”. Używał pseudonimów: Trojan, Polonus, PT, TP.

Podczas studiów na Uniwersytecie Warszawskim brał udział w odtwarzaniu Niezależnego Zrzeszenia Studentów na Wydziale Psychologii. Uczestniczył w strajkach studenckich w maju i jesienią 1988 roku, należących do najważniejszych wystąpień studenckich końcowego okresu PRL. Na początku 1989 roku jako przedstawiciel tajnego NZS, został zaproszony przez chrześcijańskie związki zawodowe w Belgii. Wyjazd ten miał charakter półoficjalny i był jednym z elementów międzynarodowych kontaktów opozycji demokratycznej w schyłkowym okresie komunizmu. Współtworzył Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe, a następnie skoncentrował się na pracy dziennikarskiej i wydawniczej.Równolegle z działalnością niepodległościową angażował się w działalność religijną i społeczną. Był animatorem w Ruchu Światło–Życie, a także w ruchu Wiara i Światło, który organizuje wspólnoty dla osób z niepełnosprawnością intelektualną, ich rodzin i przyjaciół. Kierował jedną ze wspólnot tego ruchu, angażując się w działalność formacyjną i pomocową.

Był również związany ze środowiskiem kościoła św. Stanisława Kostki w Warszawie. Brał udział w służbie przy grobie ks. Jerzego Popiełuszki, a także w poczcie honorowym „Solidarności” przed jego pogrzebem. Ten okres stanowił ważny element jego działalności opozycyjnej i formacyjnej.

W wolnej Polsce skoncentrował się na budowie niezależnych mediów. Jako redaktor naczelny i organizator odegrał istotną rolę w tworzeniu i rozwoju takich przedsięwzięć jak „Gazeta Polska”, „Gazeta Polska Codziennie”, „Nowe Państwo”, portal Niezalezna.pl oraz Telewizja Republika. Po dojściu do władzy koalicji rządowej Donalda Tuska media zarządzane przez Tomasza Sakiewicza są prześladowane przez koalicję trzynastego grudnia. Także i sam Sakiewicz poddawany jest represjom politycznym.

Jest autorem książek politycznych i publicystycznych, licznych artykułów prasowych, a także bajek i opowiadań pisanych dla czwórki dzieci. W jego twórczości łączą się doświadczenie życia publicznego oraz wrażliwość literacka.

Leszek Sosnowski – założyciel wydawnictwa Biały Kruk. Wydawca, redaktor, dziennikarz, fotografik i działacz kultury. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studiował polonistykę, dziennikarstwo i germanistykę. Ukończył Studium Scenograficzne ASP. Jeszcze podczas studiów rozpoczął pracę w „Gazecie Krakowskiej”, w latach 1976-88 był dyrektorem kinoteatru „Związkowiec”. W latach 1971-88 był prezesem założonego przez siebie największego w Europie w latach 80. Dyskusyjnego Klubu Filmowego „Kinematograf”. Od początku związany jest z działalnością w środowiskach katolickich, m.in. jako współorganizator Tygodni Kultury Chrześcijańskiej w czasach komunistycznych. Zajmował się działalnością opozycyjną.Zawsze mocno związany z Krakowem, gdzie w 1996 roku powołał do życia własne wydawnictwo Biały Kruk, nadając mu od początku profil katolicki. Jest pomysłodawcą i redaktorem większości książek, a także autorem opracowań graficznych wielu z nich. Autor m.in. scenariuszy filmów dokumentalnych „Przyjaciel Boga” (2003) czy „Polska wyglądałaby inaczej” (2011). Autor kompozycji wydawniczej i grafiki kilkudziesięciu publikacji. Autor oraz współautor książek: „Chwała Grunwaldu”, „Dokąd zmierzamy?”, „Dyktatura gender”, „Hołd katyński”, „Hołd katyński 2”, „Kraina Benedykta XVI”, „Kto wierzy, nigdy nie jest sam. Pielgrzymka Ojca Świętego do jego bawarskiej ojczyzny” (również w niemieckiej wersji językowej), „Oburzeni”, „Polskość jest przywilejem”, „Repolonizacja Polski”, „Tyrania postępu”, „Wielka księga patriotów polskich” oraz „Wygaszanie Polski”.

Leszek Sosnowski napisał ponad tysiąca esejów i artykułów publicystycznych. Laureat kilkudziesięciu nagród na konkursach fotograficznych w całym świecie. Zajmował się hobbystycznie także sportem; był piłkarzem, trenerem piłkarskim oraz prezesem klubów sportowych (m.in. I-ligowego „Kmity”). Wybrany przez pismo branżowe „Magazyn Literacki Książki” Wydawcą 10-lecia 2001-2010. Pomysłodawca i publicysta miesięcznika „Wpis”. Odznaczony m.in. medalem „Pro Patria”, Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi RP i medalem papieskim „Per Artem ad Deum”. Wybrany (plebiscyt Biblioteki Analiz) do trzydziestki najbardziej wpływowych osobowości polskiego rynku książki po 1989 r. Nigdy nie należał do żadnej partii politycznej ani jej młodzieżowych przybudówek.

Krzysztof Skowroński – dziennikarz radiowy i telewizyjny, założyciel Radia Wnet.Absolwent filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1990 do 2000 roku w Radio Zet; pracę dziennikarza radiowego zaczynał pod kierunkiem Andrzeja Woyciechowskiego; prowadził poranne wywiady (,,Gość Radia Zet), cotygodniową, autorską audycję polityczną swojego pomysłu: ,,Śniadanie z Radiem Zet” (od 1992 do 2000), programy wyborcze  (m.in. autorska ,,Jazda polska”, 1997 i 2000); Przygotowywał też i prowadził codzienną popołudniową audycję ,,Koktajl Mołotowa” na tematy społeczne, polityczne i kulturalne z udziałem publiczności (1994-1996). W końcu 2000 roku odszedł z Radia Zet wraz z kilkunastoosobową grupą dziennikarzy.Od 1995 współpracował (równolegle z pracą w radio) z telewizją publiczną: WOT (,,Rozmowa dnia” 1995-2001), w TVP1 –,, On, czyli kto?” i ,,Gość Jedynki „1998 – poł. 2000 (zrezygnował z prowadzenia programu).  Od 2001 roku współpracował z radiową Trójką; prowadził do wakacji 2002, Śniadanie w Trójce” (autorska audycja przeniesiona z Radia Zet) oraz ,,Salon polityczny Trójki”. Równolegle – w Telewizji Puls prowadził wieczorny program polityczny ,,Pytania Krzysztofa Skowrońskiego” (od uruchomienia tej telewizji do zaprzestania programu przed wakacjami 2002). 2003-2005 współpracował z Telewizją Polsat; przygotowywał i prowadził autorski, cotygodniowy polityczny talk show ,,Czarny pies czy biały kot” (do jesieni 2004), następnie – do wiosny 2005 roku – cotygodniową audycję ,,Wywiad Skowrońskiego”. We wrześniu 2005 roku zawarł umowę z TVP1 na cotygodniowy, niedzielny program publicystyczny ,,Wywiad i opinie” (WiO) i prowadził ten program do lipca 2007 roku. Od 2004 do 2006 roku brał udział raz w tygodniu w porannych dyskusjach publicystów w Tok FM. Od 8 lipca 2006 roku – dyrektor i redaktor naczelny radiowej Trójki. W październiku 2007 roku jeden z prowadzących telewizyjne debaty wyborcze.  Odwołany z funkcji dyrektora Trójki 25 lutego 2009 roku, co stało się powodem licznych protestów (list w obronie podpisany przez blisko 5 tys. osób, szereg artykułów i wypowiedzi w mediach krytykujących decyzję o jego odwołaniu).

W maju 2009 roku założył internetowe Radio Wnet (właściciel, prezes i dziennikarz tego radia). Radio Wnet nadawało na falach katolickiego Radia Warszawa i Radia Nadzieja w Łomży od stycznia 2010 do września 2017 roku.Od listopada 2018 roku, po otrzymaniu od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji własnej częstotliwości w eterze  –  Radio Wnet zaczęło nadawanie na własnej częstotliwości  początkowo w Warszawie i Krakowie, następnie kolejno w wielu innych miastach Polski. Współzałożyciel w 2013 roku oraz redaktor naczelny ,,Kuriera WNET” (pismo niecodzienne, ukazuje się raz w miesiącu, wydawane przez Spółdzielcze Media WNET). Prowadził zajęcia (wykłady, warsztaty) w prywatnych szkołach dziennikarskich.Na łamach prasy i czasopism publikował od 2001 roku głównie felietony oraz wywiady (m.in. w „Rzeczpospolitej”,, Tygodniku Powszechnym”, Przekroju”, „Przewodniku Katolickim” i in); od 2013 autor artykułów wstępnych i wywiadów w każdym kolejnym numerze ,,Kuriera WNET”. Współautor książki: ABC dziennikarstwa. Wskazówki i porady nie tylko dla początkujących (część dotycząca dziennikarstwa radiowego).

Prezes, właściciel, redaktor naczelny oraz dziennikarz Radia WNET , redaktor naczelny ,,Kuriera WNET” oraz portalu WNET.fm; od 2016 roku także stała współpraca z TVP Info, autorski program,,24 minuty” (2016 i 2017 do wakacji), od września 2017 roku raz w tygodniu program publicystyczny w ramach cyklu ,,O co chodzi?”.

Członek  od  2002, prezes SDP  w latach 2011 – 2024. Na zjeździe w 2024 roku nie ubiegał się o funkcję prezesa, został wybrany do Zarządu Głównego SDP. Obecnie skarbnik Stowarzyszenia.

W 2020 roku został uhonorowany ,,za wybitne zasługi dla rozwoju niezależnego dziennikarstwa” Krzyżem Oficerskim  Orderu Odrodzenia Polski. W 2022 roku wyróżniony tytułem Strażnik Pamięci IPN. Otrzymał Medal Iwana Mazepy przyznany przez Międzynarodową Akademię Literacko-Artystyczną.

Józef Szaniawski – ostatni więzień polityczny PRL, politolog, sowietolog, publicysta, wykładowca, walczył o dobre imię pułkownika Kuklińskiego

Bronisław Wildstein – pisarz, dziennikarz, publicysta, twórca programów radiowych i telewizyjnych.Absolwent polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W latach 70. i 80. XX w. był działaczem opozycji antykomunistycznej (m.in. współpracował z KOR, był współzałożycielem Studenckiego Komitetu Solidarności, Niezależnego Zrzeszenia Studentów i NSZZ Solidarność w Krakowie). Był współzałożycielem i redaktorem naczelnym wydawanego w Paryżu miesięcznika „Kontakt” (1982-1987). Publikował w prasie emigracyjnej i podziemnej, był też korespondentem Radia Wolna Europa. W latach 90. XX w. był m.in. dyrektorem Radia Kraków, sekretarzem redakcji dziennika „Życie Warszawy” i zastępcą redaktora naczelnego dziennika „Życie”. Pełnił funkcję prezesa zarządu Telewizji Polskiej w latach 2006-2007 oraz był twórcą i redaktorem naczelnym Telewizji Republika (2013-2014). Publikował w wielu pismach, obecnie jest felietonistą tygodnika „Sieci”.Autor siedmiu powieści, trzech zbiorów opowiadań, dramatów, dziewięciu tomów publicystyki i esejów oraz tomu wywiadów z wybitnymi intelektualistami współczesnego świata Profile wieku (2000). Za debiut Jak woda (1989) otrzymał Nagrodę Fundacji im. Kościelskich, za zbiór opowiadań „Przyszłość z ograniczoną odpowiedzialnością” (2004) nagrodę im. Andrzeja Kijowskiego, a za Dolinę nicości (2008) Nagrodę Literacką im. Józefa Mackiewicza. Powieść ta została zaadaptowana do teatru TVP (2011) ze scenariuszem Wojciech Tomczyka i w reżyserii Wojciech Nowaka. „Niepokorny”, książkowy wywiad jaki przeprowadzili z nim Michał Karnowski i Piotr Zaremba ukazał się w 2012. W 2024 opublikowany został tom rozmów, które przeprowadził z nim malarz i eseista, Maciej Mazurek: „Kultura w czasach zamętu”.

W 2022 teatr TVP wystawił jego sztukę „Komedianci czyli Konrad nie żyje” w reżyserii Andrzeja Mastalerza. Powieść „Dom wybranych” jako film kinowy wg. jego autorskiego scenariusza zrealizowana została przez Wojciecha Nowaka.

Powieść „Czas niedokonany” stała się podstawą dla ośmioodcinkowego serialu TVP w reżyserii Dariusza Gajewskiego i ze scenariuszem Wojciecha Tomczyka.

Jego książki i eseje tłumaczone są na wiele języków. Jest członkiem Kolegium IPN. Odznaczony m.in. Orderem Orła Białego, nagrodą im. Lecha Kaczyńskiego i Laurem SDP.

Publikacje:

Jak woda (powieść – 1989), Brat (powieść – 1992), O zdradzie i śmierci (opowiadania – 1993, Przyszłość z ograniczoną odpowiedzialnością (opowiadania – 2003), Mistrz (powieść – 2004, Dolina nicości (powieść – 2008), Czas niedokonany (powieść – 2011, Ukryty (powieść – 2012), Cienie moich czasów (esej wspomnieniowy – 2015), Dom wybranych (powieść – 2016, Lew i komedianci (opowiadania i sztuki – 2021, Komedianci Adwent Cyrograf (sztuki sceniczne – 2024), Dekomunizacja, której nie było czyli mistyfikacja triumfująca (esej – 2000), Profile wieku (wywiady – 2000), Długi Cień PRL (zbiór publicystyki – 2005) . Moje boje z III RP i nie tylko (zbiór publicystyki – 2008), Śmieszna dwuznaczność świata, który oszalał (eseje – 2009), Demokracja limitowana, czyli dlaczego nie lubię III RP (zbiór publicystyki – 2013). O kulturze i rewolucji (eseje – 2018, Bunt i afirmacja (esej – 2020), Wobec wojny, zarazy i nicości (eseje – 2023. Powieść szaleńca czy ład naturalny (esej – 2025)

Maria Woś – dziennikarka, nauczycielka, działaczka opozycji niepodległościowej w PRL, urodzona w 1934 we Lwowie. Ekspatriowana do Wrocławia. Absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Wrocławskim.

Maria Woś była nauczycielką w IX LO we Wrocławiu. W latach 1958 – 1981 dziennikarka Polskiego Radia Wrocław, autorka audycji literackich, muzycznych, słuchowisk, reportaży, felietonów. Jej audycje były emitowane m.in. w IV Programie PR. Była w NSZZ Solidaność.Po wprowadzeniu stanu wojennego zrezygnowała z pracy w PR Wrocław. Od wiosny 1982 na wcześniejszej emeryturze. W latach 1982–2007 działaczka Arcybiskupiego Komitetu Charytatywnego we Wrocławiu: 1982–XI 1983 szefowa Sekcji Procesowej, w tym czasie regularnie obserwatorka w sądach wrocławskich procesów politycznych działaczy podziemnej „Solidarności. Wraca do pracy nauczycielskiej. W 1989 roku współredaktorka i wykonawczyni audycji wyborczych KO „S” prezentowanych na antenie PR Wrocław. Współpracownik prasy katolickiej: „Niedzieli” (wyd. ogólnopolskie), „Gościa Niedzielnego” (wyd. ogólnopolskie) i „Nowego Życia”.

Autorka książek Felietony radiowe. Duszeczko, nie graj łokciami (2006), Pomnieć, przypomnieć, zapomnieć (2010) i LeoPolka… a ja się ze Lwowa nie ruszę za próg…  (2023).

Maria Woś została odznaczona m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
 
za:tvrepublika.pl