Leszek Miller, Włodzimierz Cimoszewicz z SLD i komisarz Unii Europejskiej Danuta Hübner, wcześniej z PZPR, podpisali w 2003 roku umowę o przyłączeniu Polski do Unii Europejskiej. Umowę tę ratyfikował prezydent Aleksander Kwaśniewski, również z SLD. Czyli włączenie Polski do Unii Europejskiej przygotowali i sfinalizowali postkomuniści, przy powszechnej nieświadomości Polaków, czym ta organizacja jest i jakie będą skutki tej akcesji dla państwa polskiego i samych Polaków.
Oficjalna, jednostronna propaganda, finansowana również środkami Unii, roztaczała świetlane widoki: wysokie emerytury spędzane na Karaibach, podróże, sytość i rozwój. Same zaś traktaty niejasnym, bombastycznym językiem mówiły o promowaniu powszechnej praworządności, postępu, wysokiego zatrudnienia i uszanowania odrębności państw członkowskich. Traktaty koncentrowały się na integracji gospodarczej, spójności, niejasnych, ogólnikowych, jak i wspólnych wartościach.
Jako uspokajający ozdobnik dodano puste, standardowe zapewnienie o ochronie i uszanowaniu tożsamości narodowej, różnorodności i kompetencji państw członkowskich, to jest na przykład takich jak suwerenność.
Praktyka działania Unii Europejskiej i jej organów, w szczególności TSUE, czyli Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dowodziła jednak z czasem czegoś zupełnie innego.
Kolejne zmiany i reformy Unii Europejskiej, przeprowadzane wolą jej głównych decydentów, to jest Niemców i Francji, prowadziły etapowo do takich zmian przepisów traktatowych, które w coraz szerszym i głębszym zakresie odbierały państwom członkowskim ich krajowe kompetencje i przenosiły je, często wbrew woli tych państw, na centra decyzyjne Unii.
Z czasem kolejno istotnie ograniczano ilość sytuacji, w jakich państwa członkowskie mogły zgłaszać weto, broniąc swojej wyłączności w niektórych istotnych obszarach.
W dniu akcesji Polski do Unii Europejskiej w 2003 roku Polsce i innym państwom członkowskim służyło prawo weta, czyli istniał wymóg jednomyślności przy podejmowaniu najważniejszych unijnych decyzji w około 70 obszarach.
Dziś, po traktacie z Lizbony, który kolejny raz ograniczył państwom członkowskim prawo weta, Polska może korzystać z tej formy ochrony swych ważnych interesów już tylko w około 42 obszarach, plus w 6 obszarach wskazanych w protokołach dołączonych do traktatów.
Planowane są już kolejne zmiany traktatów, które prawo weta państw mają, w imię integracji i centralizacji Unii, ograniczyć już bardzo radykalnie.
Obecnie Polska może jeszcze teoretycznie korzystać z prawa weta, choć w praktyce nie chce z tego z różnych powodów korzystać, w obszarze wspólnej polityki zagranicznej, bezpieczeństwa, obrony, podatków, zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej, rozszerzenia Unii Europejskiej, zmiany traktatów, wieloletnich ram finansowych, własnych zasobów, operacyjnej współpracy policyjnej i innych wrażliwych kwestiach, jak na przykład zawieszenie prawa państwa członkowskiego.
Państwa członkowskie z reguły, pod różnymi naciskami, a nawet nieskrywanym szantażem finansowym, zrzekają się swych krajowych kompetencji, np. w sprawach migracyjnych, a nawet bez nacisków, bezrefleksyjnie i bez godności, jak np. niedawno Polska, sama zgłosiła się i oddała się pod władzę Prokuratury Europejskiej.
Ta zaś od razu pokazała, kto w Polsce rządzi, i doprowadziła do skutecznego aresztowania posła Koalicji Obywatelskiej Króla za gigantyczne nadużycia finansowe i łapówki, którego upolityczniona prokuratura polska i posłowie większości nie chcieli ścigać.
To akurat nie było złe, ale chodzi o zasadę i wiarygodność polskich upolitycznionych dzisiaj służb, które powinny być zdolne same ścigać takie przypadki.
Odbieranie suwerennych kompetencji państw członkowskich odbywa się zwłaszcza poprzez pozatraktatową, nielegalną, polityczną działalność unijnego Trybunału, czyli tego właśnie TSUE, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który dowolnie, realizując polityczne cele unijnego centrum, wkracza i przejmuje bezprawnie swoimi wyrokami kolejne fragmenty suwerennych obszarów kompetencji państw członkowskich.
Tak się dzieje na przykład w sytuacji Polski, w której TSUE wprost wytoczył wojnę prawną i przejął cały obszar polskiego wymiaru sprawiedliwości, w tym jego sprawy personalne. Wbrew woli i prawu polskiemu i ze złamaniem i lekceważeniem polskiej konstytucji oraz orzecznictwa polskiego Trybunału Konstytucyjnego.
A zdarza się, że chwilowa, aktualna, skrajnie prounijna większość sejmowa na takie rażące, jaskrawe lekceważenie własnej polskiej konstytucji się godzi.
Dokumenty unijne stopniowo, coraz bardziej otwarcie eksponują i realizują swój rzeczywisty pomysł docelowy, który zakiełkował już wyraźniej w latach osiemdziesiątych.
Dziś, mimo mamiących, usypiających wypowiedzi funkcjonariuszy unijno-niemieckich i wstępnych przepisów traktatów, realizowanym w praktyce jest cel utworzenia z państw członkowskich Unii Europejskiej jednolitego państwa pod centralną polityczną władzą niemiecką, skrywaną za unijnymi parawanami i szyldami.
Służy temu m.in. bezpardonowa walka z narodowymi odrębnościami, suwerennością, odrębnymi interesami, którą określa się pogardliwie jako walkę z nacjonalizmami, ostatnio sprowadzono już do walki z faszyzmem, z faszystami.
Tak, jako faszystów określa się w skrajnie lewicowych państwach europejskich, będących członkami Unii Europejskiej, Marsz Niepodległości Polaków w dniu święta narodowego. Naród, patrioci swej ojczyzny to nacjonaliści i faszyści, którymi się pogardza i trzeba ich wyeliminować.
A niezgodę Polaków na ich własnym terytorium na podmienienie ich migrantami z obcych kultur, nazywa się rasizmem i nienawiścią. I trzeba Polaków za tę obronę samych siebie karać. I Unia czyni to.
Unijna walka z chrześcijaństwem i rodziną prowadzona jest poprzez demoralizację obyczajową i społeczną, którą obecne władze polskie chętnie wdrażają.
Główna lewacka unijna agenda koncentruje się obecnie na zniesieniu podziału Europy na suwerenne państwa narodowe. W Parlamencie Europejskim skutecznie forsuje te cele tzw. grupa Spinellego i ruch federacyjny.
Te głównie pozatraktatowe, ale i traktatowe zmiany doprowadziły do sytuacji, że organizacja międzynarodowa o nazwie Unia Europejska w praktyce przekształciła się w podmiot hybrydowy, mający już liczne cechy jednolitego państwa unijnego, Eurolandu, oraz cechy najgorszej, nieuczciwej wewnętrznie, mafijnie rządzonej spółki niby handlowej o celach zarobkowych.
Unia Europejska to nie jest już żadna organizacja międzynarodowa, bo istnienia tak patologicznych hybryd ponadnarodowych zakazuje prawo międzynarodowe jako form zakazanego wyzysku jednych państw przez drugie, jako zakazanej formy agresji prawnej i międzynarodowego szantażu i podporządkowywania suwerennych państw.
Już sama zmiana nazwy wspólnot europejskich na Unię Europejską źle wróżyła i pokazywała niepokojący kierunek ewolucji. Wspólnot potem w Unię, a w planie jest już jednolite, spójne politycznie, gospodarczo państwo.
Dzisiejsza doktryna prawna powszechnie już nazywa Unię Europejską państwem w trakcie tworzenia, in statu nascendi, czy też sui generis państwem.
Unia Europejska to patologiczna hybryda ponadnarodowa, nękająca słabsze państwa. Dawno nie jest już żadną organizacją międzynarodową, przyjazną organizacją współpracy gospodarczej.
To już bliski domknięcia, jeśli narody Europy nie wyzwolą się z ich opresji, projekt państwa kalifatu europejskiego pod niemiecko-islamskim zarządem.
Ta hybryda państwowo-handlowej spółki ma już wszelkie cechy organizacji państwowej, których nie mają przecież tradycyjne organizacje międzynarodowe, jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, WHO, Międzynarodowy Komitet Olimpijski czy UNICEF.
Unia Europejska ma więc parlament, rząd kontynentalny, czyli Komisję Europejską, bank centralny, centralne instytucje finansowe i prawne, jak Prokuratura Europejska, wspólny budżet, Trybunał Obrachunkowy, Frontex pilnujący granic, odpowiedniki centralnych organów administracji unijnej w większości obszarów życia, walutę euro, flagę, hymn, obywatelstwo, paszport, wspólną granicę zewnętrzną, wspólny system ceł zewnętrznych, wspólną politykę gospodarczą, wspólnych reprezentantów zagranicznych, czyli ambasadorów unijnych, wspólną politykę rolną, rybołówstwo, wspólną politykę konkurencji, niby konstytucję tworzoną przez unijne traktaty, urząd prezydenta Europy i tak dalej, i tak dalej.
Obszar Unii podzielony został na regiony, którymi kieruje Komitet Regionów, które w przyszłości mają zastąpić państwa narodowe i ich wewnętrzne podziały administracyjno-terytorialne. Na papierze istnieją euroregiony tworzone na granicach sąsiadujących państw unijnych, odciągające decyzyjnie od centrali, od stolic państw członkowskich.
Kto się tym bliżej zainteresuje, ten dozna szoku poznawczego, że Polska i Polacy prawnie żyją w innej rzeczywistości. Nic o tym nie wiedząc. Bariera językowa Polaków i kłamliwa propaganda lokalna w Polsce to bariery dla poznania realiów europejskich. Skutecznie ograniczają one wiedzę Polaków o świecie i o sobie samych.
Jako Polacy jesteśmy już tylko o krok przed domknięciem skrajnego projektu postkomunistycznego Eurolandu.
Pisze i mówi o tym niestrudzony dr Jacek Saryusz-Wolski. Kto chce, niechaj słucha, a reszta śpijcie smacznie dalej.
Krystyna Pawłowicz
za:wnet.fm