Nie sposób w tych ostatnich dniach sierpniowych nie sięgnąć pamięcią do Sierpnia 1980 r., do tego momentu, gdy pojawił się i okrzepł fenomen polskiej solidarności. Zrodził się z tego szczególnego impulsu, jakim była pielgrzymka św. Jana Pawła II do Polski w 1979 r. Choć wtedy

praktycznie nie padło słowo „solidarność” (papież wypowiedział je tylko raz w czasie pielgrzymki w słowie do duchowieństwa), to elementy solidarności zostały przez nas nie tylko uświadomione, ale przeżyte, doświadczone. Ze społeczeństwa socjalistycznego przekształciliśmy się w naród, człowiek socjalistyczny, który miał żyć w karłowatym tworze „Polski Ludowej” budując kulturę socjalistyczną dzięki słowom Papieża w Warszawie, Gnieźnie, Oświęcimiu, Krakowie zrozumiał, że jest człowiekiem, którego nie można zrozumieć bez Chrystusa, że żyje w narodzie o tysiącletniej kulturze chrześcijańskiej, że ma prawa wynikające nie z ustanowienia władzy, ale wynikające z godności, czyli szczególnej wartości jaka jest cechą człowieczeństwa.

Mocą tych słów i tych prawd podjęta została „szlachetna walka, zmaganie się o godność ludzkiej pracy”. Św. Jan Paweł II mówił: „Kościół dziękuje Wam za to, żeście ją podjęli w obliczu Chrystusa i Jego Matki. Dziwiono się w różnych miejscach, że tak może być. Że istnieje więź pomiędzy światem pracy a krzyżem Chrystusa, że istnieje więź pomiędzy pracą ludzką a Mszą św.: Ofiarą Chrystusa. Zdziwienie, ale także podziw i szacunek budził widok robotników polskich spowiadających się i przystępujących do Komunii św. na terenie zakładu pracy”

Kiedy Solidarność została wraz z narodem zaatakowana przez władzę komunistyczną, Jan Paweł II w czasie pielgrzymki w 1987 r., na gdańskiej Zaspie  przedstawił słynne i niezwykle ważne przesłanie o solidarności i do Solidarności. Słowa, wtedy wypowiedziane brzmią do dzisiaj donośnie, może wręcz zyskując na nowo swoją aktualność: „Solidarność — to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu. Jedni przeciw drugim. […] Nie może być walka silniejsza od solidarności Nie może być program walki ponad programem solidarności. […]  Gorzej jeszcze: gdy mówi się: naprzód „walka” — choćby w znaczeniu walki klas — to bardzo łatwo drugi, czy drudzy pozostają na „polu społecznym” przede wszystkim jako wrogowie. Jako ci, których trzeba zwalczyć, których trzeba zniszczyć”. Te słowa nabrały znaczenia dziś, gdy spadkobiercy „walki klas”, niekoniecznie świadomi tego dziedzictwa, nawołują do „walki płci”, „walki z dyskryminacją”.

Czytając papieskie przemówienie z 1987 r. znajduję słowa, rzadko cytowane, a przecież fundamentalne: „Liturgia dzisiejsza mówi nam o tej odnowie i wyzwoleniu, sięgając do biblijnego początku człowieka na ziemi. Oto człowiek, którego Bóg stworzył na swój obraz i podobieństwo, stworzył jako mężczyznę i kobietę, stworzył pośrodku widzialnego wszechświata”.

Nie osiągnie się wyzwolenia człowieka, jeśli odrzuci się porządek stworzenia.