Zwykle w państwach żyją jakieś narody, stanowiące w nich większość. Obok nich występują też inne narodowości, czyli „mniejszości narodowe”. W różnych krajach rozmaicie się układają stosunki między narodem dominującym, a mniejszościami. W Polsce mniejszości narodowe mają m. in. szkoły finansowane przez państwo i prawo wyboru posła na Sejm, z tego np. korzysta mniejszość niemiecka. Ale w Niemczech

wielka rzesza żyjących tam Polaków nie jest uznawana przez władze za mniejszość narodową. Bo gdyby tak się stało, to musiano by zwrócić tej mniejszości jej kolosalny majątek w Niemczech, zagrabiony przez Niemców w 1939 r. A tego niemieckie władze uczynić nie chcą.

Bywa, że jakieś państwo represjonuje mniejszość narodową, a np. w przypadku Niemiec, swego czasu dokonało jej eksterminacji (Holocaust). Bywało, że mniejszości narodowe występowały przeciw dominującemu narodowi, np. mniejszość niemiecka działając jako V kolumna w II Rzeczypospolitej, a mniejszość ukraińska dokonując zbrodni ludobójstwa na cywilnej ludności polskiej w latach 1943-45.

W różnych krajach dominujące są rozmaite wyznania religijne (lub ateizm). Obok nich występują w mniejszości inne wyznania. I podobnie różny jest stosunek dominującego wyznania do religii wyznawanych przez mniejszość obywateli. W krajach cywilizowanych (np. w Polsce) jest tolerancja religijna, a w niecywilizowanych - prześladowanie „innowierców”, zakaz noszenia symboli religijnych, brak zgody na budowę świątyń, a w wielu krajach nawet mordowanie, zwłaszcza chrześcijan.

Są ideologie wzniecające nienawiść między społeczeństwem, a mniejszościami – czy to rasowymi (niemiecki nazizm), czy klasowymi (sowiecki marksizm-leninizm). Obie te totalitarne ideologie odpowiedzialne za zbrodnie ludobójstwa, tortury i grabieże, formalnie upadły, ale w rzeczywistości mają swe kontynuacje. W Niemczech działają organizacje chwalące czyny zbrodniarzy nazistowskich. W wielu krajach, zwłaszcza Europy Zachodniej, w których nie stanęła „stopa żołnierza radzieckiego” i których ludność nie doznała „dobrodziejstw” realnego socjalizmu, zakorzenił się marksizm. Nawet najwyżsi dostojnicy Unii Europejskiej świętowali rocznicę urodzin Karola Marksa! Tam marksizm (rozumiany jako zbiór poglądów reprezentowanych również przez Engelsa) przepoczwarzył się i trwa w różnych formach. Jedną z jego postaci jest ideologia gender (jego rodowodu można szukać w „Pochodzenie rodziny, własności prywatnej i państwa” Friedricha Engelsa – przyp. red.). Ona głosi sprzeczne z nauką biologii hasła o społeczno-kulturowym wyznaczniku płci człowieka. Na tej podstawie samemu „można zmieniać” płeć (ma być ich kilkadziesiąt) lub też być istotą „niebinarną”.

za:bialykruk.pl