Życie ludzkie można porównać do drogi, której etapy stanowią fascynującą przygodę. Na pewno odnosi się to do ludzi, którzy na tej drodze odkrywają ostateczne tajemnice człowieka i świata. Czy zastanawialiśmy się czasem jak wielka odległość dzieli człowieka, który służył czy ulegał systemowi zniewolenia i kłamstwa od postawy poszukiwania prawdy i dobra?

Takę drogę przebył zmarły przed kilku laty słynny profesor filozofii, znawca kultury i tradycji europejskiej Leszek Kołakowski. Droga jego życia wiodła od początkowego „ukąszenia” przez zaślepienie ideologicznym systemem, poprzez udział w walce z rzekomym „Ciemnogrodem”, do krainy, gdzie myśl ludzka "wznosi się do kontemplacji prawdy"/jak pisał w "Fides et Ratio" Jan Paweł II. Właściwie przez całe swoje życie, nawet w okresie studiów nad marksizmem Kołakowski był zafascynowany światem religii i wiary. Zaczęło się od jego studiów nad chrześcijaństwem pozakonfesyjnym /"Świadomość religijna i wieź kościelna"/, nad mistyką czasów nowożytnych itp.

. To właśnie profesorowi Leszkowi Kołakowskiemu przypadło w udziale fundamentalne rozprawienie się z totalitarną utopią, która spowodowała cierpienie i śmierć milionów ludzi./To zagadnienie było przedmiotem dzieła pt. "Główne nurty marksizmu"/ Profesor wiele razy ubolewał i przepraszał za błędy swojej młodości i nie ma powodu, by podważać jego wiarogodność. Z drugiej strony Kołakowski jako poszukiwacz Prawdy może być przykładem dla tych wszystkich, którzy błąkają się w ciemnościach zwątpienia i niewiary.

A oto kilka myśli, które pozostawił nam Profesor do refleksji.

Najpierw warto przytoczyć jego opinię o Jezusie: „W obliczu tego Jezusa, którego z Ewangelii znamy, możemy o tajemnicach i zawiłościach teologicznych zapomnieć. Jezus nas z teologii egzaminować nie będzie, on kocha nas, z wszystkimi naszymi ułomnościami i nędzą, chce byśmy jego kochali i każe nam do Ojca się modlić”.

Na pytanie czy wierzy w Boga odpowiadał: "wierzę, że On wierzy we mnie", w czym wyrażała się jego wiara i zaufanie.

Profesor pisał także, że próba „unieważnienia” Jezusa, usunięcia go z naszej kultury jest śmieszna i jałowa.
Próba taka jest dziełem ludzi ciemnych, którym wystarcza jako pogląd na świat prostacki ateizm, ludzie ci okrawają tradycję kulturalną, wyjaławiając ją z najżywotniejszych soków.

Na temat rzekomej absurdalności wiary Profesor pisał: „W pewnym sensie podstawowe zasady wiary – Bóg, jedność duszy i ciała, grzech pierworodny – są absurdalne, lecz jeszcze bardziej absurdalny jest obraz świata wykluczający te zasady”.

ks. dr Waldemar Kulbat