Ludzie wierzący zawsze mają obok siebie niewierzących. Jednakże niewiara niesie konsekwencje: Ci którzy nie wierzą w istnienie Boga, żyją bez nadziei. Już św. Paweł pisał do mieszkańców Efezu, że zanim spotkali Chrystusa, byli jakby „nie mający nadziei ani Boga na tym świecie” (Ef 2, 12). Nie mieli Boga i dlatego żyli w mrocznym świecie, bez jasnej przyszłości.

Podobnie św. Paweł pisał do Tesaloniczan: „Nie powinniście smucić się, «jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei»” (por. 1 Tes 4, 13). Papież Benedykt XVI wyjaśniał to następująco: „Także tu jawi się jako element wyróżniający chrześcijan, fakt, że oni mają przyszłość: nie wiedzą dokładnie, co ich czeka, ale ogólnie wiedzą, że ich życie nie kończy się pustką. Kto ma nadzieję, żyje inaczej; zostało mu dane nowe życie.

Zanim Efezjanie spotkali Chrystusa, nie mieli nadziei, ponieważ nie mieli «Boga na tym świecie». Poznać Boga – prawdziwego Boga – oznacza otrzymać nadzieję. Dla nas, którzy od zawsze żyjemy z chrześcijańską koncepcją Boga i przywykliśmy do niej, posiadanie nadziei, która pochodzi z rzeczywistego spotkania z Bogiem, jest już czymś z czego niemal nie zdajemy sobie sprawy” (Encyklika Spe salvi, nr 3).
 
Pytanie o źródła nadziei staje się szczególnie aktualne w obliczu śmierci. Wiedziano o tym już w początkach chrześcijaństwa, potwierdzają to nagrobki, na których widnieje postać Chrystusa Nauczyciela i Przewodnika do krainy życia wiecznego. Jego Dobra Nowina przynosi prawdę, której daremnie szukali pogańscy filozofowie. W tym obrazie, zawiera się to, co zarówno ludzie prości, jak i wykształceni odnajdywali w Chrystusie: Wyjaśnienie, jaki jest sens i cel ludzkiego życia, kim jest człowiek i co powinien czynić, aby wypełnić swoje powołanie. Jezus Chrystus jest dla nas Drogą Prawdą i Życiem, którego wszyscy poszukujemy.

Ks.dr Waldemar Kulbat