Na wyżynie irańskiej w pobliżu dawnego Babilonu wśród wielu wspaniałych zabytków architektury/niestety obecnie wiele z nich legło w gruzach/ znajduje się okazały pomnik grobowy perskiego władcy Cyrusa z VI w. przed Chrystusem. To był właśnie ten władca, który uwolnił Hebrajczyków z niewoli babilońskiej.

Po zejściu schodami do monumentalnej komory grobowej na sarkofagu można/było ?/ przeczytać wyryte na kamieniu następujące słowa: „O człowiecze, kimkolwiek jesteś i skądkolwiek przybywasz: ja jestem Cyrus, Pan wielu królów i licznych królestw. Nie zazdrość mi mojej ziemskiej władzy ponieważ byłem prochem i w proch się obróciłem”. Władza, sława, chwała, sukcesy przeminęły i stały się popiołem w ciszy tej wyżyny otoczonej samotnymi i dzikimi górami.
Ta smutna refleksja wyryta na kamieniu grobowym przynosi niepokój czytającemu, kimkolwiek jest i skądkolwiek przychodzi.

Podobne myśli rodzą się przy zwiedzaniu ruin dawnych świątyń i nekropolii Doliny Królów w Egipcie czy wnętrz komór grobowych dawnych cywilizacji Meksyku czy Peru. Imię władcy Cyrusa wspomina także księga Izajasza: „Ja mocno ująłem go za prawicę [...]wezwałem go po imieniu [...] nadałem ci twój tytuł bardzo zaszczytny, chociaż mnie nie znałeś” (Iz 45, 1–8).

Ten tekst słowa Bożego niesie pocieszenie, że nikt nie zapada w nicość, że każdy człowiek ma wyznaczone jakieś miejsce w Bożych planach. A życie chrześcijanina jest opromienione światłem nadziei, która przenika poza śmierć i proch: Bóg prowadzi człowieka za rękę po „ścieżkach życia”, „nie pozostawia go w grobie”, co wyrażają słowa psalmu: „Dlatego się cieszy moje serce, dusza się raduje, a ciało moje będzie spoczywać w nadziei, bo nie pozostawisz mojej duszy w krainie umarłych i nie dozwolisz, by wierny Tobie uległ skażeniu. Ukażesz mi ścieżkę życia, pełnię radości u Ciebie, i wieczne szczęście po twojej prawicy” (Ps 16, 9–11).

Ks. dr Waldemar Kulbat