Poszukiwanie prawdy o Bogu i świecie jest cechą największych uczonych. Dawno temu pisał już o tym Blaise Pascal(1623–1662): „Istnieją jedynie dwa rodzaje osób godnych miana rozumnych: ci którzy służą Bogu całym sercem, albo ci, którzy szukają go całym sercem, ponieważ go nie znają”. Jednak wyniki tego poszukiwania mogą być różne.

Zdaniem niektórych uczonych wszystko jest dziełem przypadku. Tak twierdzi np. biolog Jacques Monod (1910–1976): „Człowiek jest sam w obojętnej niezmierzoności wszechświata, z którego się wynurzył przypadkowo”. Z kolei inni uczeni podkreślają, że nauka nie zna odpowiedzi na fundamentalne pytania, np. fizyk Ernest Schroedinger (1887–1955) pisze: „wizja naukowa świata sama w sobie nie zawiera wartości etycznych ani estetycznych i nie może ani słowa powiedzieć o naszym przeznaczeniu osobistym, o naszym celu ostatecznym.
Skąd pochodzę? Dokąd dążę? [...] nauka nie ma odpowiedzi na te pytania”. Kosmolog Fred Hoyle (1915–2001) oświadcza: „Wiara ateistów w to, że nie ma Boga i w przypadkowe powstanie pierwszej komórki jest tak absurdalnie ślepa, jak wiara w to, że przejście tornada przez składowisko złomu zbuduje gotowego do lotu Boeninga. Na tej drodze zdarzają się wielkie przygody.

Zdaniem Anton’ego Flewa, niegdyś propagatora ateizmu, istnienie Boga potwierdzają najnowsze odkrycia biologii, chemii, fizyki, np. odkrycie DNA zawierającego ogromną ilość informacji świadczy o Inteligencji, która je zapisała. Inspiracją dla Flewa były poglądy A. Einsteina, który pisał, że w prawach natury objawia się tak wielka inteligencja, iż cała racjonalność ludzkiej myśli jawi się jedynie jako jej nic nie znaczące odbicie. Nawet człowiek niewierzący, który nie zasklepia się we wpojonych przez otoczenie czy prymitywne media przesądach, lecz niezmordowanie szuka prawdy, zasługuje według Pascala na pochwałę.