Ojciec Święty Leon XIV spotkał się w bazylice św. Piotra z biskupami, którzy przybyli do Wiecznego Miasta na Jubileusz Biskupów.
Ojciec Święty wygłosił katechezę, odmówił z hierarchami Wyznanie Wiary i udzielił papieskiego błogosławieństwa.
Wśród biskupów z całego świata obecni są również biskupi łódzcy

– kardynał Grzegorz Ryś, bp Ireneusz Pękalski – biskup emeryt Archidiecezji Łódzkiej oraz biskupi pomocniczy – bp Marek Marczak, bp Piotr Kleszcz oraz bp Zbigniew Wołkowicz.

Poniżej publikujemy tekst katechezy Ojca Świętego Leona XIV.

Rozważanie dla Biskupów z okazji ich Jubileuszu, 25.06.2025

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Pokój z wami!

Drodzy bracia, dzień dobry i witajcie!

Doceniam i podziwiam wasze zaangażowanie, by przybyć jako pielgrzymi do Rzymu, doskonale wiedząc, jak pilne są wymagania posługi. Ale każdy z was, tak jak ja, zanim zostanie pasterzem, jest owcą z trzody Pańskiej! I tak też my, rzeczywiście, jesteśmy pierwszymi, których zaproszono do przekroczenia Drzwi Świętych, symbolu Chrystusa Zbawiciela. Aby prowadzić powierzony nam Kościół, musimy pozwolić, by On, Dobry Pasterz, nas głęboko odnowił, by w pełni dostosować się do Jego serca i Jego tajemnicy miłości.

« Spes non confundit », « nadzieja zawieść nie może » ( Rz  5,5). Ileż razy  papież Franciszek  powtarzał te słowa św. Pawła! Stały się one jego mottem, tak bardzo, że wybrał je jako  incipit  Bulli  ogłaszającej ten Rok Jubileuszowy .

My biskupi jesteśmy pierwszymi spadkobiercami tego prorockiego dziedzictwa i musimy go strzec i przekazywać Ludowi Bożemu słowami i świadectwem. Czasami głoszenie, że nadzieja nie zawodzi, oznacza pójście pod prąd, nawet wbrew dowodom bolesnych sytuacji, które wydają się nie mieć wyjścia. Ale właśnie w takich momentach najlepiej widać, jak nasza wiara i nasza nadzieja nie pochodzą od nas, ale od Boga. A wtedy, jeśli jesteśmy naprawdę blisko, w solidarności z tymi, którzy cierpią, Duch Święty może rozpalić na nowo w sercach nawet płomień, który jest teraz prawie zgaszony (zob. Bulla  Spes non confundit , 3).

Najdroższy, pastor jest świadkiem nadziei poprzez przykład życia mocno zakorzenionego w Bogu i całkowicie oddanego służbie Kościołowi. A dzieje się to w takim stopniu, w jakim jest on utożsamiony z Chrystusem w swoim życiu osobistym i w swojej posłudze apostolskiej: wówczas Duch Pański nadaje kształt jego sposobowi myślenia, jego uczuciom, jego zachowaniu. Zastanówmy się wspólnie nad niektórymi cechami, które charakteryzują to świadectwo.

Przede wszystkim biskup jest  widzialną zasadą jedności  w powierzonym mu Kościele partykularnym. Jego zadaniem jest zapewnienie, aby był on budowany w komunii między wszystkimi jego członkami i z Kościołem powszechnym, doceniając wkład różnych darów i posług dla wspólnego wzrostu i szerzenia Ewangelii. W tej posłudze, jak i we wszystkich swoich misjach, biskup może liczyć na szczególną łaskę Bożą udzieloną mu w święceniach biskupich: podtrzymuje go ona jako nauczyciela wiary, jako uświęcającego i przewodnika duchowego; ożywia jego poświęcenie dla Królestwa Bożego, dla wiecznego zbawienia ludzi, aby przemieniać historię mocą Ewangelii.

Drugi aspekt, który chciałbym rozważyć, zawsze wychodząc od Chrystusa jako formy życia pasterza, zdefiniowałbym następująco: biskup jako  człowiek życia teologicznego . Co jest równoznaczne ze stwierdzeniem: człowiek całkowicie posłuszny działaniu Ducha Świętego, który wzbudza w nim wiarę, nadzieję i miłość i karmi je, jak płomień ognia, w różnych sytuacjach egzystencjalnych.

Biskup jest  człowiekiem wiary . I tutaj przychodzi mi na myśl ta cudowna strona z Listu do Hebrajczyków (patrz rozdział 11), gdzie Autor, zaczynając od Abla, sporządza długą listę „świadków” wiary; a w szczególności myślę o Mojżeszu, który powołany przez Boga, aby poprowadzić lud do ziemi obiecanej, „pozostał wytrwały”, jak mówi tekst, „jakby widział niewidzialne” ( Hbr  11,27). Jak piękny jest ten portret człowieka wiary: tego, który dzięki łasce Bożej widzi dalej, widzi cel i pozostaje wytrwały w próbie. Pomyślmy o czasach, kiedy Mojżesz wstawia się za ludem w obecności Boga. Oto: biskup w swoim Kościele jest orędownikiem, ponieważ Duch podtrzymuje płomień wiary przy życiu w jego sercu.

W tej samej perspektywie Biskup jest  człowiekiem nadziei , ponieważ „wiara jest pewnością tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy” ( Hbr  11,1). Zwłaszcza gdy droga ludzi staje się bardziej męcząca, Pasterz, dzięki cnocie teologicznej, pomaga im nie tracić nadziei: nie słowami, ale bliskością. Gdy rodziny dźwigają nadmierne ciężary, a instytucje publiczne nie wspierają ich odpowiednio; gdy młodzi ludzie są rozczarowani i zniesmaczeni iluzorycznymi przesłaniami; gdy osoby starsze i osoby z poważnymi niepełnosprawnościami czują się porzucone, Biskup jest blisko i nie oferuje recept, ale doświadczenie wspólnot, które starają się żyć Ewangelią w prostocie i dzieleniu się.

I tak jego wiara i nadzieja łączą się w nim jako  człowieku pasterskiej miłości . Całe życie biskupa, cała jego posługa, tak różnorodna i wieloaspektowa, znajduje swoją jedność w tym, co św. Augustyn nazywa  amoris officium . Tutaj jego teologiczne istnienie wyraża się i jaśnieje w najpełniejszym zakresie. W kazaniu, w wizytach we wspólnotach, w słuchaniu księży i ​​diakonów, w decyzjach administracyjnych, wszystko jest ożywiane i motywowane przez miłość Jezusa Chrystusa Pasterza. Dzięki swojej łasce, czerpanej codziennie z Eucharystii i modlitwy, biskup daje przykład braterskiej miłości wobec swojego koadiutora lub pomocniczego, wobec biskupa emerytowanego i biskupów sąsiednich diecezji, wobec swoich najbliższych współpracowników, jak również wobec księży w trudnościach lub chorych. Jego serce jest otwarte i gościnne, a także jego dom.

Drodzy bracia, to jest teologiczne sedno życia pastora. Wokół niego, zawsze ożywionego tym samym Duchem, chciałbym umieścić inne niezbędne cnoty: pasterską roztropność, ubóstwo, doskonałą wstrzemięźliwość w celibacie i cnoty ludzkie.

Roztropność duszpasterska jest   praktyczną mądrością, która kieruje biskupem w jego wyborach, w rządzeniu, w relacjach z wiernymi i ich stowarzyszeniami. Jasnym znakiem roztropności jest praktykowanie dialogu jako stylu i metody w relacjach, a także w przewodniczeniu organom uczestnictwa, to znaczy w zarządzaniu synodalnością w Kościele partykularnym. W tym aspekcie  papież Franciszek  sprawił, że zrobiliśmy wielki krok naprzód, nalegając, z pedagogiczną mądrością, na synodalność jako wymiar życia Kościoła. Roztropność duszpasterska pozwala również biskupowi kierować wspólnotą diecezjalną zarówno poprzez wzmacnianie jej tradycji, jak i promowanie nowych dróg i nowych inicjatyw.

Aby dać świadectwo Panu Jezusowi, Pasterz żyje  ewangelicznym ubóstwem  . Ma prosty, trzeźwy i hojny styl, godny i jednocześnie dostosowany do warunków większości swojego ludu. Biedni ludzie muszą znaleźć w nim ojca i brata, nie czuć się nieswojo, spotykając się z nim lub wchodząc do jego domu. Jest osobiście oderwany od bogactw i nie poddaje się faworyzowaniu opartemu na nich lub innych formach władzy. Biskup nie może zapominać, że podobnie jak Jezus został namaszczony Duchem Świętym i posłany, aby nieść dobrą nowinę ubogim (por.  Łk  4,18).

Oprócz rzeczywistego ubóstwa, Biskup żyje również tą formą ubóstwa, jaką jest  celibat i dziewictwo  dla Królestwa Niebieskiego (patrz  Mt  19,12). Nie chodzi tylko o bycie w celibacie, ale o praktykowanie czystości serca i postępowania, a tym samym o życie w naśladowaniu Chrystusa i oferowanie wszystkim prawdziwego obrazu Kościoła, świętego i czystego w swoich członkach, jak i w swojej Głowie. Musi być stanowczy i zdecydowany w radzeniu sobie z sytuacjami, które mogą wywołać zgorszenie i każdym przypadkiem nadużycia, zwłaszcza wobec nieletnich, przestrzegając obowiązujących przepisów.

Wreszcie Pasterz jest powołany do pielęgnowania tych ludzkich cnót, które Ojcowie Soborowi chcieli również wymienić w Dekrecie  Presbyterorum Ordinis  (n. 3) i które są jeszcze większą pomocą dla Biskupa w jego posłudze i w jego relacjach. Możemy wymienić lojalność, szczerość, wielkoduszność, otwartość umysłu i serca, umiejętność radowania się z tymi, którzy się radują i cierpienia z tymi, którzy cierpią; a także samokontrolę, delikatność, cierpliwość, dyskrecję, wielką skłonność do słuchania i dialogu, gotowość do służby. Nawet te cnoty, którymi każdy z nas jest mniej lub bardziej obdarzony przez naturę, możemy i powinniśmy pielęgnować w zgodzie z Jezusem Chrystusem, z łaską Ducha Świętego.

Najdroższy, niech wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny i świętych Piotra i Pawła wyjedna wam i waszym wspólnotom łaski, których najbardziej potrzebujecie. W szczególności niech pomogą wam być ludźmi komunii, zawsze promować jedność w prezbiterium diecezjalnym i aby każdy kapłan, bez wyjątku, mógł doświadczyć ojcostwa, braterstwa i przyjaźni Biskupa. Ten duch komunii zachęca kapłanów w ich zaangażowaniu duszpasterskim i sprawia, że ​​Kościół partykularny wzrasta w jedności.

Dziękuję za pamięć w modlitwie! I ja również modlę się za was i błogosławię was z serca.

Jubileusz 2025: abp Tadeusz Wojda SAC przewodniczy Spotkaniom Duchowieństwa w Rzymie

Spotkaniom z seminarzystami i duchowieństwem polskojęzycznym będzie przewodniczył abp Tadeusz Wojda SAC już od jutra w Rzymie podczas Jubileuszu 2025 Seminarzystów, Kapłanów i Biskupów. 

Podczas Jubileuszu Seminarzystów (23-24 czerwca), abp Tadeusz Wojda SAC będzie przewodniczył we wtorek, 24 czerwca, o godz. 18.00, w bazylice Santa Maria in Aracoeli, Mszy Świętej dla seminarzystów. Weźmie w niej udział ok. 200 polskojęzycznych seminarzystów oraz ich księża formatorzy.

Liturgia będzie sprawowana w uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela. Służbę liturgiczną powierzono Wyższemu Seminarium Duchownemu w Siedlcach, natomiast oprawę muzyczną poprowadzi Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej.

Podczas Jubileuszu Biskupów (25 czerwca) i Jubileuszu Kapłanów (25-27 czerwca), w środę, 25 czerwca, Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski poprowadzi katechezę dla kapłanów. Katecheza rozpocznie się o godz. 18.00 w kościele San Gioacchino in Prati. Obecnych będzie ok. 60 księży polskojęzycznych. Katecheza abp. Wojdy będzie poświęcona tematowi: „Kapłani – zwiastunami Nadziei”. Msza św. zostanie odprawiona w katedrze Chrystusa

za:www.archidiecezja.lodz.pl