Troska odgrywa w naszym życiu ważną rolę – troszczymy się o siebie, o innych, o ojczyznę. Erich Fromm zalicza ją do jednego z czterech elementów charakteryzujących miłość. Trudno sobie wyobrazić miłość matki do swojego dziecka lub dziecka do swojego pieska bez troski. Jednak słowo to jest wieloznaczne. Martin Heidegger przez troskę rozumiał fakt polegający na tym, że

każdy człowiek istnieje w ten sposób, że ciągle się czymś zajmuje, jest czymś zainteresowany, o coś mu chodzi, coś robi, o coś zabiega, coś załatwia. Tak rozumiana troska nie ma jeszcze charakteru etycznego; jest czymś pierwotniejszym. Odmienny charakter ma troska hipochondryka: chociaż nie ma do tego realnych podstaw, jego zdrowie nie jest bowiem zagrożone, wykazuje nadmierną troskę o nie, ponieważ czuje się chory. Niestety często troska autentyczna, realna, mądra, opatrzona dodatnim znakiem etycznym jest mylona z troską narcystyczną: o ile istotą tej drugiej jest samo przeżycie troszczenia się, np. o ojczyznę, czucie się zatroskanym, o tyle troska realna jest nie tylko przeżyciem zatroskania, ale również realną postawą i wyrastającymi z niej czynami.

Jan Galarowicz

za:niezalezna.pl