Czy polska Konstytucja zawiera przepisy sprzeczne z zasadą suwerenności narodu? 
W najnowszym felietonie z cyklu „Prawo bez cenzury” prof. Krystyna Pawłowicz analizuje artykuły 4, 90 i 91 ustawy zasadniczej. Przekonuje, że przepisy umożliwiające przekazywanie kompetencji organizacjom międzynarodowym oraz przyznające pierwszeństwo stanowionemu przez nie prawu przed polskimi ustawami stanowią zagrożenie dla suwerenności państwa. 

Krytykuje również zakres kompetencji Unii Europejskiej i działalność jej instytucji.

Jednym z haseł ostatniego Marszu Niepodległości w Warszawie było hasło „Polak w Polsce gospodarzem”. 
Taka zasada jako ustrojowa jest nawet zapisana w naszej Konstytucji w artykule 4, mówiącym, iż – i tu cytuję – „władza zwierzchnia w RP należy do narodu”.

Ale wiele artykułów dalej, w rozdziale III o źródłach prawa, wpisano dwa przepisy, które do treści ustrojowego artykułu 4 zupełnie nie pasują. Więcej. Są z nim sprzeczne, obalają wyrażoną w nim zasadę, są z innej logiki i z obcego centrum.

To artykuły 90 i 91 ust. 3, będące w Konstytucji trojańskim elementem realizowania zagranicznych, obcych interesów, sprzecznych fundamentalnie ze wszystkimi zasadami ustrojowymi RP. Obalającymi oczywistą regułę, że to Polak jest w Polsce gospodarzem, że to Polak suwerennie rządzi w swojej wspólnocie narodowej.

Porównajmy treść artykułu 4 i na jego tle spójrzmy na postanowienia artykułów 90 i 91 ust. 3.

Artykuł 4 mówi, że – i ja już cytowałam – „władza zwierzchnia w RP należy do Narodu. Naród polski sprawuje władzę przez swych przedstawicieli lub bezpośrednio”. Koniec cytatu.

Z artykułu 4 wynikają więc następujące wnioski.

Najwyższą zwierzchnią władzą w Polsce, potocznie mówiąc gospodarzem, jest Naród.

Naród polski, Polacy, według definicji – i tu cytuję tytuł – „Innego słownika języka polskiego” pod redakcją Mirosława Bańki, tom pierwszy, wydawnictwo PWN, Warszawa 2000 rok:

„Naród to duża wspólnota etniczna, przeważnie mówiąca tym samym językiem, związana wspólną historią i kulturą oraz wspólnymi interesami politycznymi i gospodarczymi. Najczęściej zamieszkująca wspólne terytorium, mająca wspólne państwo”.

Czyli Naród to słownikowo wspólnota etniczna. Można tę definicję rozszerzyć, że mająca choćby kroplę wspólnej krwi, związana wspólnym językiem, przeszłością i kulturą.

Czyli według artykułu 4 polskiej Konstytucji władza zwierzchnia w Polsce należy do etnicznej polskiej wspólnoty narodowej.

Narodu nie tworzą goście czy czasowi, sytuacyjni pobytowcy lub intruzi i tym podobne osoby. Nawet przyznanie im polskiego obywatelstwa nie czyni z nich członków polskiego etnicznego narodu. Czyni z nich w określonym zakresie ewentualnie uczestników życia publicznego, obywateli Rzeczypospolitej.

Obywatelstwo można niekiedy jednak odebrać, ale narodowości, etnicznego pochodzenia odebrać nie można.

I dalej, jaka to jest i co oznacza zwierzchnia władza polskiego narodu w Polsce?

Zwierzchnia władza oznacza władzę suwerenną, samoistną, od nikogo z zewnątrz niezależną, nad którą nie ma już żadnej wyższej, a tym bardziej zewnętrznej instancji. To władza, której podlegają wszelkie struktury danego państwa, której wola jest źródłem praw i obowiązków wszystkich obywateli.

Suweren, czyli naród polski, jest w Rzeczypospolitej jej gospodarzem.

Naród polski, zgodnie z treścią artykułu 4, sprawuje swą władzę głównie za pomocą swych przedstawicieli w parlamencie i w radach terytorialnych. Niekiedy bezpośrednio w drodze referendów. Naród w wyborach określa swe cele i interesy, bez niczyjego zwierzchnictwa, pozwolenia czy zatwierdzania, m.in. z zagranicy. Naród jest suwerenny w najpełniejszym znaczeniu tego słowa. Naród sprawuje zwierzchnią władzę poprzez przedstawicieli w Sejmie w drodze wydawania ustaw, a w niektórych sprawach uchwał, o czym mówi artykuł 120 Konstytucji.

Czyli podstawowa zasada demokratycznego państwa, iż zwierzchnią władzę w RP sprawuje Naród, Naród polski, wydając poprzez swych przedstawicieli ustawy, jest w Konstytucji jasno zapisana.

Problem powstaje, gdy natykamy się w niej znacznie dalej na artykuły 90 i 91 ust. 3.

Zobaczmy, jak się one mają do wspomnianej zasady ustrojowej z artykułu 4, iż demokratyczną, zwierzchnią, suwerenną władzę w Polsce sprawują Polacy, to jest polski Naród.

Otóż artykuł 90 Konstytucji zezwala, by Rzeczpospolita Polska, to jest reprezentujące ją aktualnie organy, na podstawie umowy międzynarodowej przekazały jakiejś nieokreślonej bliżej organizacji międzynarodowej lub organowi międzynarodowemu „kompetencje władzy państwowej w niektórych sprawach”.

To znaczy, by przekazały innym zagranicznym podmiotom własne, suwerenne kompetencje polskiego suwerena, polskiego narodu, Polaków w niektórych sprawach.

Zwrot „w niektórych sprawach” jest tak wieloznaczny, że tworzeniem granic jego interpretacji kilkakrotnie musiał zajmować się Trybunał Konstytucyjny.

Sprzeciwy budziła sama możliwość przekazania obcym zagranicznym podmiotom suwerennych polskich kompetencji co do podmiotu i zakresu tych spraw oraz prawo do ich niezależnego od woli Polaków regulowania obcymi prawami, które miały następnie Polskę i Polaków obowiązywać.

Ogólnikowe sformułowania artykułu 90 teoretycznie nie zakazują przy tym przekazywania polskich kompetencji do jakichś dowolnych organizacji, na przykład z udziałem Rosji, na przykład Związku Białorusi i Rosji, czyli ZBIR-u.

Trybunał Konstytucyjny kilkoma wyrokami doprecyzował zwrot „w niektórych sprawach”, orzekając, że – i tutaj wyliczę – zwrot ten zakazuje przekazywania za granicę ogółu kompetencji danego polskiego organu władzy. Zakazuje przekazania całości spraw w danej dziedzinie. Zakazuje przekazania istotnych spraw danego polskiego organu władzy.

Przekazanie musi być precyzyjnie określone. Przekazanie kompetencji zagranicznej organizacji może oznaczać tylko ograniczenie suwerenności, a nie jej utratę, wyzbycie się w danym obszarze w całości.

W innym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że na podstawie artykułu 90 Konstytucji Rzeczpospolita może przekazać wraz z przedmiotem również kompetencje do stanowienia prawa przez tę zagraniczną organizację w przekazanej jej dziedzinie. A prawo tej organizacji międzynarodowej wydane w przekazanym przedmiocie wiąże również Polskę.

Trybunał Konstytucyjny, badając problem zakresu niektórych spraw przekazanych przez Rzeczpospolitą do organizacji międzynarodowej, a w istocie do Unii Europejskiej, postawił też granicę wyzbywania się przez organy polskich władz suwerennych kompetencji narodu polskiego.

Tą granicą ma być zakaz naruszania tzw. tożsamości konstytucyjnej, czyli zakaz oddawania kompetencji państwa polskiego z obszaru będącego już kardynalnymi, zasadniczymi podstawami ustroju RP.

Według Trybunału Konstytucyjnego zakazem przekazywania do Unii Europejskiej, czyli organizacji międzynarodowej, objęte są naczelne zasady Konstytucji dotyczące praw jednostki, ustroju Rzeczypospolitej, wyznaczające tożsamość państwa, ochrona godności człowieka, demokracji.

Nie można przekazać organizacji międzynarodowej prawa do tworzenia przez nią nowych, kolejnych kompetencji sprzecznych z Konstytucją.

Polski Trybunał Konstytucyjny uznał też, że przekazanie za granicę polskich kompetencji jest odwracalne, a samo przekazywanie niektórych spraw nie może prowadzić do utraty suwerenności przez Polskę.

Te wszystkie, także przecież dość ogólnikowe zalecenia i poglądy Trybunału Konstytucyjnego, i granice, jakie stawia w tym orzecznictwie dla przekazywania polskich kompetencji, kompetencji Narodu polskiego do organizacji międzynarodowej, nie były jednak przez nikogo respektowane.

Wprawdzie umowa międzynarodowa przekazująca polskie sprawy organizacji międzynarodowej wymaga ratyfikacji za zgodą wyrażoną w ustawie, ale ustawa taka może przejść w Sejmie teoretycznie większością już tylko 154 głosów.

Czyli mało propolska, aktualna większość sejmowa może dość łatwo wyzbyć się polskich suwerennych spraw na rzecz zwalczających polskie interesy organizacji międzynarodowej.

Taką umowę międzynarodową o akcesji Polski do Unii Europejskiej podpisali w 2003 roku ówczesny premier Leszek Miller z SLD i wicepremier Jarosław Kalinowski z PSL.

Na mocy tej umowy Polska zgodziła się na przekazanie swych suwerennych kompetencji nie w niektórych sprawach, a niemal w całokształcie życia gospodarczego i społecznego.

Traktat o utworzeniu Unii Europejskiej, do którego właśnie akcesją w 2003 roku Polska przystąpiła, przejął na wyłączność ze wszystkimi następstwami tak szeroko określone obszary jak unia celna, ustanawianie reguł konkurencji na rynku wewnętrznym, morskie zasoby biologiczne, polityka handlowa.

Poprzez zaś przepisy o kompetencjach dzielonych z Unią Polska przekazała jej w istocie i faktycznie do samodzielnego decydowania przez Unię szeroko, hasłowo określone sprawy, takie jak rynek wewnętrzny, politykę społeczną, spójność gospodarczą, społeczną, terytorialną, energię, transport, przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

Poza tym traktatowo nielegalnie organy Unii, to jest Komisja Europejska i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dowolnie, uzurpatorsko same rozszerzają zakres swych kompetencji bez zgody państw członkowskich i wbrew ich woli, pozbawiając je ich narodowej suwerenności.

Często np. w przypadku Polski aktualna większość sejmowa, pozbawiona instynktu polskości i obrony interesów swego państwa, dająca publicznie pokazy wrogości do swojej ojczyzny, do swojej wspólnoty, wzywa tę agresywną organizację międzynarodową do dalszego ograniczenia suwerenności swego narodu i wyraża Unii zgodę na swoją likwidację.

Tym sposobem artykuł 90 Konstytucji, wbrew treści ustrojowej, demokratycznej zasady artykułu 4, iż suwerenem w RP jest naród polski, otworzył równocześnie konstytucyjną drogę do samolikwidacji państwa polskiego rękoma samych Polaków.

Zezwolił na wyzbywanie się przedmiotów władzy zwierzchniej Polaków na rzecz innych obcych podmiotów.

Kolejny zaś przepis artykułu 91 ustęp 3 stanowi, że ogólnikowo, hasłowo określone prawo tej organizacji międzynarodowej, której Polska oddała swe suwerenne kompetencje, ma pierwszeństwo w razie konfliktu z polską ustawą, to jest z wolą polskiego suwerena, wolą polskiego narodu, któremu artykuł 4 Konstytucji daje przecież władzę zwierzchnią w RP.

Artykuł 91 ust. 3 Konstytucji odrzuca polskiego gospodarza, stawiając ponad nim i przed nim zagranicznego urzędnika organizacji międzynarodowej.

Artykuł 91 ust. 3 Konstytucji obala więc ustrojową zasadę państwa polskiego o zwierzchniej władzy narodu polskiego.

Dziś około 90 proc. spraw z obszaru samej gospodarki przejęła już od polskiego narodu Unia Europejska, a de facto Niemcy. Żadne wyroki polskiego Trybunału Konstytucyjnego nie są tutaj respektowane.

Unia Europejska i jej organy, a szczególnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przy wsparciu władz polskich, to jest obecnej większości politycznej, toczą teraz ostatnie siłowe już boje o całkowite obalenie wprost już całej polskiej Konstytucji, o obalenie polskiego ustroju państwowego, o podporządkowanie polskiego systemu prawnego i organizacyjnego tej zagranicznej organizacji, jaką jest Unia Europejska.

Polacy i polski Trybunał Konstytucyjny karane są za opór w tej sprawie, za obronę polskiej Konstytucji i jej ustrojowych zasad. Artykuł 8 Konstytucji ustanawia bowiem Konstytucję najwyższym prawem RP, a nie żadne regulacje unijne.

Mimo tej obrony organy Unii Europejskiej wspierane przez polskie władze wykonawcze i ustawodawcze odebrały już Polsce i obaliły takie fundamenty naszego ustroju i tożsamości państwowej, jak właśnie zasada, iż zwierzchnią władzę w RP sprawuje Naród, jak zasada pierwszeństwa polskiej Konstytucji w Rzeczypospolitej, definicję małżeństwa, pojęcie płci, sprawa życia i śmierci człowieka, wolności człowieka i obywatela, wolność gospodarczą, wolność słowa, własność, zakaz cenzury i liczne inne.

Nie można przy tym szaleńczo zakładać, że wolą Narodu polskiego jest samolikwidacja ich jako państwa.

A trzeba też podkreślić, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, odmiennie niż polski Trybunał Konstytucyjny, orzekł, że przekazanych Unii raz kompetencji państwo członkowskie nie może już cofnąć ani odebrać.

Polska musi mieć spójną Konstytucję chroniącą polską wspólnotę narodową, a nie niszczącą ją w cudzych interesach.

Pozbawianie Polski suwerenności oznacza też bowiem pozbawianie jej niepodległości.

Trucizny prawne w rodzaju artykułów 90 i 91 nie powinny się już nigdy w polskiej Konstytucji powtórzyć.

Możemy w Polsce obserwować zjawiska dość powszechnej, małej lub znikomej, powierzchownej znajomości polskiego prawa i w zasadzie nieznajomości również obowiązujących przecież w Polsce od 2004 roku, równolegle od dnia akcesji do Unii Europejskiej, regulacji tzw. wspólnotowych, unijnych.

Prawo unijne pozostaje więc domeną wiedzy dla wtajemniczonych, wąskich grup prawników. W tym też obszarze w praktyce dochodzi do trudnych do kontrolowania nadużyć praw jednostek w Polsce, praw obywatelskich i prywatnych, szczególnie w zakresie wolności gospodarczej, wolności słowa, własności itd.

Obserwujemy też w Polsce odrzucenie przez wszystkie trzy konstytucyjne władze głównych ustrojowych filarów ustroju państwa polskiego. Odrzuca się zasadę zwierzchności polskiej konstytucji, to jest art. 8 ust. 1, odrzuca się konstytucyjny system i hierarchię źródeł prawa.

Rząd i Sejm wymyśliły w ich miejsce jakieś dekrety, uchwały rządowe i sejmowe, decyzje premiera i tym podobne, które bezprawnie, śmiało unieważniają swą treścią konstytucję i ustawy.

Widzimy też, że organy władzy, a szczególnie sami sędziowie, odmawiają z powodów politycznej niechęci uznawania około jednej trzeciej wszystkich sędziów powołanych zgodnie z konstytucją i ustawami przez prezydenta Rzeczypospolitej.

Widzimy też, że sądy nie respektują konstytucyjnej hierarchii polskich źródeł prawa. Stosują za to bezprawne uchwały Sejmu i rządu, mówiące np. o nieistnieniu Trybunału Konstytucyjnego, czy nakazujące w pierwszeństwie stosować w Polsce i w sądach regulacje unijne i bezprawne wyroki zagranicznych trybunałów i różnych komisji.

Organy konstytucyjnych władz, a zwłaszcza sądy, nie podporządkowują się wyrokom polskiego Trybunału Konstytucyjnego ogłoszonym na sali rozpraw w Trybunale, czym oczywiście łamią konstytucję, zasłaniając tchórzliwie swe upolitycznienie nieopublikowaniem przez premiera wyroków ogłoszonych przez Trybunał.

Mimo że wyroki te wiążą wszystkich z chwilą ich wygłoszenia, co potwierdziły wielokrotnie wyroki i wypowiedzi samego Trybunału.

Widzimy i słyszymy też, że wielu polskich sędziów zamiast stosować się do prawa i orzeczeń polskich organów, tj. sądów i trybunałów, wypowiedziało im posłuszeństwo i lojalność.

Więc przypomnę najważniejsze słowa ślubowań, przysiąg i przyrzeczeń honorowych, jakie polscy urzędnicy i sędziowie składają wobec prezydenta, a posłowie wobec marszałka Sejmu.

I tak, sędziowie sądów powszechnych wobec prezydenta ślubują wiernie służyć Rzeczypospolitej, stać na straży prawa. Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego ślubują strzec suwerenności, przestrzegać Konstytucji i innych praw RP.

Premier wobec prezydenta uroczyście przysięga dochować wierności postanowieniom konstytucji i innym prawom RP. Nie prawu organizacji międzynarodowej, lecz prawom RP i jej konstytucji.

Przysięga ta nie wspomina nic o prawie premiera do własnej interpretacji i rozumienia prawa dla warunków demokracji walczącej, choćby inni mieli się na premiera o to gniewać i miałoby to być nieestetyczne.

Ministrowie podobnie przysięgają dochować wierności postanowieniom Konstytucji i prawu Rzeczypospolitej.

Gdy zestawimy słowa tych uroczyście składanych przysiąg i ślubowań z praktyką działania przedstawicieli władz państwa, którzy prywatnie, dowolnie przyjmują anarchistyczne drogi działania, oczywiście łamiąc konstytucję i inne prawa RP, to jak mamy takie sytuacje nazywać?

Odstąpienie od przyrzeczeń, zasad, idei i wartości, których ci urzędnicy i sędziowie przyrzekali pod gwarancją swego honoru bronić i być im wiernym. 

Zdrada przez wielu przedstawicieli polskich władz. Zdrada prezydenta, Sejmu, konstytucji i własnego narodu.

Do tego bezkarna, z której nikt nigdy w Polsce nie wyciągał żadnych konsekwencji.

Dla mnie osobiście szczególnie dojmujące i bolesne, jako dla prawnika, jest wypowiedzenie wierności i lojalności polskiej konstytucji i ustawom przez dużą część polskich sędziów, którzy solennie ślubowali wierność jej postanowieniom.

Często daje się słyszeć pochodzące ze środowiska sędziowskiego bezczelne, bezwstydne publiczne deklaracje, iż oni są już sędziami europejskimi. Chociaż wyroki wydają nie w imieniu Unii Europejskiej z niebieską tabliczką z gwiazdkami, a w imieniu Rzeczypospolitej z orłem w koronie na piersiach.

Gdy byłam sędzią Trybunału Konstytucyjnego, zdarzały mi się smutne konieczności przypominania o tym istotnym fakcie.

Jak nazwać tę praktykę części sędziów, którzy wymówili lojalność i wierność Polsce i polskiej konstytucji?

A jak nazwać często obecnie praktyki władzy prawodawczej, posłów produkujących kolejne, oczywiście sprzeczne z polską konstytucją i interesami polskiego narodu, uchwały czy ustawy, które zatrzymywać musi potem prezydent z wetem?

Takich ustaw w ciągu ostatnich trzech lat było wyjątkowo dużo, około 50. Wiele z obszaru spraw rodzinnych dotyczących małżeństwa, tzw. związków partnerskich czy życia człowieka.

Aktem wymówienia przez większość posłów wierności polskiemu prawu i konstytucji była np. drastycznie sprzeczna z konstytucją, bezprawna, wewnętrzna uchwała sejmowa delegitymizująca konstytucyjny organ, jakim jest Trybunał Konstytucyjny, stwierdzająca, że Trybunału po prostu nie ma.

Innym obszarem wymawiania wierności państwu polskiemu, jego konstytucji i całemu pozostałemu prawu jest obszar relacji z Unią Europejską.

Włączenie Polski do tej agresywnej, imperialnej organizacji realizującej interesy niemieckie zburzyło oczywisty system lojalnościowy w strukturach Rzeczypospolitej.

Wprawdzie Konstytucja RP jest, zgodnie z jej przepisem art. 8, najwyższym polskim prawem, to Unii Europejskiej drogą pozatraktatowych wyroków TSUE, szantaży i propagandy udało się za pośrednictwem nielojalnych polskich urzędników, sędziów, części nauki itd. narzucić Polakom pogląd i praktykę wynoszenia ponad i przed polską konstytucję, której ci wszyscy ludzie przysięgali bronić i być wiernymi, każdego niemal zapisu proniemieckiej unijnej organizacji.

Tej praktyce zdrady sprzyjają niestety dwa przepisy samej polskiej konstytucji, art. 90 i 91, które otwierają szeroko wrota dla równoległego, autonomicznego obowiązywania w Polsce, obok prawa polskiego, także regulacji unijnych.

Art. 91 ust. 3, co więcej, w razie sprzeczności tych unijnych z przepisami polskimi ustaw daje pierwszeństwo tym zagranicznym, ale tylko przed ustawami, co przypominam, nie przed konstytucją, bo tej ciągle broni art. 8 i to trzeba pamiętać.

Jednak wspomniane środowiska bezprawnie wykorzystują powszechnie niską znajomość prawa Polaków i kłamliwie forsują pogląd, że również nasza konstytucja podlega unijnym regulacjom i wyrokom. To jest oczywiste kłamstwo.

I teraz polski urzędnik, sędzia czy poseł działający w warunkach równoległego, obok siebie i niezależnie obowiązującego w Polsce prawa polskiego, tworzonego przez polskiego suwerena, i regulacji unijnych sprzecznych z polskimi ustawami ma dokonywać wedle nakazu art. 91 ust. 3 Konstytucji wyboru i podporządkować się, dać pierwszeństwo regulacjom organizacji międzynarodowej, bo tak ten przepis stanowi.

Czyli musi złamać swoje przyrzeczenie wierności polskiemu prawu, ustawom i podporządkować się w Polsce interesom obcym.

W praktyce wysocy urzędnicy i ministrowie wypowiadają niekiedy lojalność nie tylko ustawie polskiej, ale też konstytucji. I na przykład wbrew niej za małżeństwo uznają osoby tej samej płci, tak jak to nakazuje ideologia polityczna Unii Europejskiej, a pomijają prawo polskie.

To jak takie sytuacje nazwać? Moim zdaniem są to akty zdrady narodowej.

Trzeba też pamiętać o innym, bardzo szkodliwym, anarchizującym skutku przyłączenia Polski do Unii Europejskiej i przygotowaniu tego celu dwóch zdradliwych przepisów samej naszej Konstytucji, wspomnianym art. 90 i 91 ust. 3.

Otóż każdy z systemów prawnych, wewnętrzny polski i zewnętrzny zagraniczny unijny, realizują odmienne, sprzeczne ze sobą, znoszące się genetycznie interesy i cele.

System prawa polskiego realizuje z istoty państwa cele i interesy dośrodkowe, spajające. Zaś system prawa Unii Europejskiej, obowiązujący w Polsce równolegle, autonomicznie, niezależnie obok prawa polskiego i polskiej konstytucji, realizuje cele odwrotne, zewnętrzne, rozbijające spójność państwa i żywioły narodowe.

Realizuje cele odśrodkowe, wyznaczone poza Polską dla wzmacniania struktury parapaństwowej, konkurencyjnej wobec celów i interesów państwa członkowskiego, tego parapaństwa unijnego.Włączenie Polski do Unii Europejskiej, wpisanie do Konstytucji dwóch przepisów, art. 90 i 91 ust. 3, przygotowywanych w interesie zewnętrznym i przeciwko interesom Polski, stworzyło podstawy dla rozwoju anarchii prawnej i konstytucyjnej w Polsce.

Stworzyło konstytucję wewnętrznie sprzeczną co do celu i przedmiotu ochrony.

Z jednej strony konstytucja ma chronić Rzeczpospolitą, jej dobra i wartości, a z drugiej strony tworzy furtkę dla samolikwidacji Polski jako odrębnego bytu państwowego.

Mamy więc obecnie w Polsce sytuację schizofreniczną prawnie.W mojej ocenie dwa wspomniane przepisy polskiej konstytucji były aktami zdrady interesów Polski przez postkomunistów. Dały podstawy do kaskadowych aktów zdrady państwa polskiego na wszystkich kolejnych szczeblach struktur państwa.

Stały się podstawą i pretekstem wymawiania państwu polskiemu wierności i lojalności przez jej funkcjonariuszy na rzecz celów realizowanych poza Polską i przeciw Polsce.

Od czasów akcesji chaos prawny narastał, a w ostatnie lata przyspieszył. Dla prawnika są to sytuacje nie do zaakceptowania.

Zdrada dużej części polskich elit politycznych i prawnych w interesie zewnętrznym jest niezaprzeczalnym, weryfikowalnym faktem.Ślubowania różnych przedstawicieli polskich władz publicznych są dziś czystą drwiną. Są nic nieznaczącymi formułkami pozbawionymi emocji godnościowej i honorowej. Są jedynie okazjami do ewentualnego wypicia lampki wina i zjedzenia ciastka.

Krystyna Pawłowicz

za:wnet.fm