Kościół na progu Wielkiego Postu przedstawia nam historię kuszenia Pana Jezusa przez szatana,

który najpierw wobec wycieńczonego 40-dniowym postem Zbawiciela stosuje pokusę:
„Jeśli jesteś Synem Bożym, spraw, by te kamienie stały się chlebem” (Mt 4, 3).
Pan Jezus odpowiada: „Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (4, 4).
Na pokusę, by rzucił się z narożnika świątyni, Jezus odpowiada:
„Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego” (4, 7).
A po ukazaniu z wysokiej góry wspaniałości świata szatan obiecuje oddać je Jezusowi, pod warunkiem złożenia mu pokłonu.
Jezus odpowiada: „Idź precz szatanie! Jest bowiem napisane: Panu Bogu swemu będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”
(4, 10).
Ta historia, która jest prawzorem diabelskiego działania i reakcji Jezusa,
ukazuje nam prawdę, że wśród pokus, wobec których staje człowiek, bardzo istotna jest przewrotna rola złego ducha.
Nie tylko własna pożądliwość nas kusi, ale także tajemniczy, inteligentny Przeciwnik,
który pragnie naszego upadku i oddzielenia od Boga.
Dlatego św. Paweł wzywa swoich uczniów: „Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła.
Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom,
przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności,
przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich” (Ef 6, 11–12).
Aby się zabezpieczyć przeciw tym duchowym mocom zła św. Paweł poleca stosować zbroję Bożą:
przepasanie się pasem prawdy,
pancerzem sprawiedliwości,
tarczą wiary,
hełmem zbawienia
i mieczem ducha, czyli Słowem Bożym.
Do tych środków św. Paweł dołącza nieustanne czuwanie, modlitwę i gotowość głoszenia Ewangelii.

Ks. dr Waldemar Kulbat