Kolego, wskazałeś mi, z całą powagą, na jakiś ustęp…nie, nie - nie Pisma Świętego a GazWyb, jako źródło wszechwiedzy.
A przynajmniej wiedzy podstawowej.
- No, no- to godna poważnego potraktowania postawa.
Jakby…religijna…

Kolego, żebyś sobie nie myślał za dużo i w dodatku nieobiektywnie, wyjaśniam natychmiast – w pierwszych słowach listu, iż tytuł jest jak najbardziej postępowy i na czasie.
To znaczy na postępowym czasie.

Chodzi o Bitwę Warszawską w sierpniu 1920 roku.
W kontekście tak zwanej logiki historycznej, przy uwzględnieniu wszystkich ówczesnych okoliczności, wewnętrznych i zewnętrznych, uwarunkowań politycznych, sytuacji międzynarodowej, aliansów zawartych przez rząd polski  z mocarstwami europejskimi, stosunku sił wojskowych po stronie polskiej i bolszewickiej, wreszcie sytuacji politycznej wewnątrz kraju, jakże niestabilnej, bitwa o Warszawę nie miała prawa zakończyć się zwycięstwem, lecz klęską w starciu Wojska Polskiego z bolszewikami.

Za rogatkami agresywnie rozbudowującego się Kuşadasi zalegają ruiny Efezu, jednego z największych i najwspanialszych miast greckich, ojczyzna wielu starożytnych myślicieli i mędrców, po wcieleniu Grecji do Imperium Rzymskiego - stolica rzymskiej prowincji Azji. Miasto ważne dla chrześcijaństwa, związane z

I tradycyjnie dodam-to nic nowego-owe tytułowe poplątania.
Ze smutną pamięcią dodaję.  
Owe pomieszania z poplątania wynikające, są naszą ludzką przypadłością.
Od wieków.
Od wieków wszak funkcjonuje również ten, którego przypadłością jest wodzenie na manowce. Na bagna logiki, decyzji, czynów…

Utrwalanie władzy tureckiej na ziemiach greckich było dla mniszych wspólnot Meteory czasem próby, z której nie wszystkie monastery wyszły zwycięsko. W niespełna osiemdziesiąt lat po szczytowym okresie rozwoju monastycyzmu w Tesalii, niektóre z nich popadły w duchowe odrętwienie i dało się zauważyć pierwsze znamiona dekadencji. Po wzięciu Konstantynopola

„Wesołe jest życie staruszka!” – brzmiały słowa piosenki z niezapomnianego kabaretu „Starszych Panów” - Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego.
Wesołe i - dodajmy – obfite!
Obfite-póki skleroza nie zapanuje-we wspomnieniach przebytej drogi. Daj Boże dobrej drogi. A przynajmniej dobrych wspomnień, dobrych fragmentów.  

W 2017 r. w wydawnictwie PWN ukazała się bardzo ciekawa, godna polecenia książka naukowa Mirosława Olszyckiego  licząca 440 stron, Świat kolonialnej Ameryki Łacińskiej. Sztuka-Bóg-Społeczeństwo.
Ameryka Łacińska to region odległy od Polski niemniej jednak fascynujący i obfitujący w niezwykłe wydarzenia historyczne. To tutaj powstało wiele cudów sztuki. To tutaj ukształtowało się latynoskie społeczeństwo na bazie mieszania ras i kultur: europejskich, prekolumbijskich i afrykańskich.

Nieskażone odwagą samodzielności myśli i czynu. Oglądacze uproszczonej do przedmiotowego maksimum wiedzy o świecie i wizji świata. Zawsze ktoś pociągnie-za kark, za rączkę, za kieszeń…
Jak nie Wujek Stalin to różne kasodajne „Ciocie”. Bądź „Wujkowie”. Ktokolwiek, kto da zarobić na to i owo. Chociażby na swoiste poklepanie postępowego ego. Poklepanie przez właściwych ...powiedzmy-mentorów...

 Tytuł jest zapewne niezbyt oryginalny, ale oddający dość wiernie  treść publikacji (artykułu), a mianowicie zapowiada (anonsuje), że będzie mowa o zbiorze tematów różnej treści, z różnych dziedzin.  Użyty tu termin

Wywiad z przewodniczącym (prezesem) Niemieckiego Stowarzyszenia Downowskiego
Zapewnienie dobrego życia dla osób z zespołem Downa (trizomią 21) i ich rodzin po śmierci najbliższych. Tak ujmuje zadanie i cel Niemieckiego Stowarzyszenia (Arbeitskreis Down-Syndromm) pan Wolf-Dietrich Trenner (WDT), prezes tego Stowarzyszeni. zajmującego się sprawami osób z zespołem Downa.

Szacunek to uznanie wartości czegoś lub kogoś.  Jest jeszcze inne,pozamoralne opisanie tego pojęcia:  oszacowanie, wycena. Tym nie będę się tu zajmował.
Do napisania tego artykułu skłoniła mnie wypowiedź pewnego mężczyzny (lat czterdzieści kilka) zamieszczona i omawiana w niemieckim czasopiśmie o nazwie Mitteilungen (Doniesienia),

Na Placu Katedralnym im. Jana Pawła II otwarto wystawę „TU rodziła się Solidarność” , którą przygotował Instytut Pamięci Narodowej. W uroczystym otwarciu wzięli udział

Jest miejsce w Tesalii, które wprawia w zachwyt nawet najbardziej oschłe umysły, przywykłe do traktowania wszelkich cudowności ze spokojem antycznego mędrca., czyli bez nadmiernej egzaltacji. Miejsce to nazywa się Meteora. Jest to przedziwny zespół średniowiecznych monasterów zawieszonych pod niebem na gigantycznych ostańcach.

Pamiętam, iż ongiś w modzie były takie książkowe życiorysy od A do Z. Sam mam mały udział w takim czymś-z dedykacją-od jednego z Autorów-znanego Redaktora głośnego ongiś satyrycznego tytułu. Może, dlatego, iż ogłosiłem kilkanaście publikacji w redagowanym przez Niego tygodniku…

Nieco zaskoczyłeś mnie tym kategorycznym stwierdzeniem… Zawsze byłeś raczej człowiekiem środkowej bieżączki. Chociaż postępowej raczej…
Cóż, widać wiek robi swoje i przynosi coraz poważniejsze dylematy…
I dobrze!
Ale zastanówmy się nad sensem owej potocznej opinii…

Daremne żale
Próżny trud
Na nic "postępu" złorzeczenia
Bo żaden brud
I żaden chłód
Wyboru Dudy
i
Ojczyzny dobrej
Już nie zmieni

Tak, to diagnoza, która nie wymaga ani specjalnych służb, ani specjalistycznej wiedzy.
Ten specyficzny wróg wkrada się się-bywa bardzo powoli, bywa-wdziera gwałtownie, do naszych psychik. Zaciemnia perspektywę.

Tyle trudu! Tyle krzątaniny i wzmożeń (również przy plakatach), tyle okrzyków aktywu- i się-za przeproszenie- rypło! :-)
Hasło: „Duda! Duda! I się dobra Polska uda!”  - okazało się jednak mocniejsze ?
- I co teraz Kolego? Jakaś emigracja? Niechby wewnętrzna, w zaciszu domowy, z umiłowaną czy- niech- umiłowanym?… :-)

Wśród różnych jęków i okrzyków zawodu postępowej części ludzkości "tego kraju", dobiega i ten: "Trzeba się przyjrzeć nieprawidłowościom" (zob.np..: https://wpolityce.pl/polityka/509027-siemoniak-zapowiada-protesty-wyborcze-trzeba-sie-przyjrzec); "Trzeba liczyć jeszcze raz głosy"...