Jednym z najczęstszych doświadczeń człowieka jest grzech.
Grzechy innych sprawiają nam cierpienie, nasze własne przytłaczają nas poczuciem winy i odbierają radość życia. Na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat wśród nowoczesnych teologów pojawiła się tendencja zanegowania grzechu.

Na skutek kierowania się kategoriami psychologii przyjmowali jedynie kategorię winy, jako niepotrzebną i obciążającą człowieka.

Niektórzy historycy (J. Delumeau) oskarżali kaznodziejów o stosowanie "pedagogii strachu". Ale musieli równocześnie przyznać, że głosząc prawdę o grzechu, owi duszpasterze przynosili również orędzie o przebaczeniu i miłosierdziu. Tymczasem ci, którzy, jak np. niektórzy filozofowie Oświecenia, głosili bezgrzeszność człowieka, nie byli w stanie przekroczyć horyzontu beznadziei.

W Encyklice "Spe salvi " Benedykt XVI wspomina epizod z życia św. Augustyna. W "Wyznaniach" opisuje on moment powołania do służby kapłańskiej w Hipponie: „Przerażony moimi grzechami i brzemieniem mojej nędzy, biłem się z myślami i zamierzałem nawet uciec do pustelni. Lecz zabroniłeś mi tego i umocniłeś mnie słowami: «Oto za wszystkich Chrystus umarł, aby ci, którzy żyją, już nie dla siebie żyli, ale dla Tego, który za nich umarł» (2 Kor 5, 15). Chrystus umarł za wszystkich. Żyć dla Niego, to znaczy pozwolić się włączyć w Jego «być dla»” (Spe salvi, nr 28). Tak, to właśnie nasz Zbawiciel przynosi nam pociechę i radość zbawienia.

Zwracając się do udręczonego świadomością własnego grzechu współczesnego człowieka Papież pisze: „...nikt z nas nie jest w stanie wyeliminować mocy zła, winy, która – jak to widzimy – nieustannie jest źródłem cierpienia. To mógłby zrobić tylko Bóg: jedynie Bóg, który stając się człowiekiem sam wchodzi w historię i w niej cierpi. Wiemy, że ten Bóg jest i że dlatego moc, która «gładzi grzech świata» (J 1, 29) jest obecna na świecie” (Spe salvi, nr 36). Oto źródło naszej nadziei i pociechy.