Od dawna mówiono, że XXI wiek będzie wiekiem biologii. Jednak postęp nauki nie zawsze idzie w parze z dobrem człowieka. Znamienne, że właśnie bioetyka stała się terenem, w którym kwestionuje się prawdę o osobie ludzkiej, ukazuje zniekształcony obraz człowieka, pozbawia godności.

Istota ludzka postrzegana w kategoriach korzyści zostaje poddana różnorodnym formom manipulacji według założeń utylitaryzmu i liberalizmu etycznego. Te zafałszowane ujęcia rodzą potrzebę ich gruntownej analizy i krytyki oraz postulują konieczność wypracowania ujęć obiektywnych. Przykładem takiej obiektywnej syntezy jest bioetyka wypracowana przez nieżyjącego włoskiego uczonego, biskupa Elio Sgreccii. Jest on autorem fundamentalnych dzieł tłumaczonych na liczne języki, dotyczących zagadnień bioetycznych, etyki lekarskiej, duszpasterstwa służby zdrowia i rodzin.
U podstaw jego koncepcji bioetyki znajduje się ogromne bogactwo filozoficznego dziedzictwa Zachodu, które dochodzi do szczytu w personalistycznej wizji człowieka, ukazanego w całym jego bogactwie, godności, zdolności do ofiarnej miłości i poświęcenia dla innych. W tej perspektywie człowiek spełnia się w poznawaniu i wolności, a następnie w miłowaniu i ofiarowywaniu siebie samego.

Elio Sgreccia proponuje personalizm ontologicznie uzasadniony, w którym człowiek jest ujmowany zgodnie z prawdą o jego naturze, o nim samym. Dobrze więc, że wielkie dzieło życiowe biskupa Sgreccii zostało udostępnione środowisku polskich badaczy przez ks. dra hab. Jana Wolskiego, wykładowcę teologii moralnej UKSW w Warszawie i WSD w Łodzi. Prezentując dorobek włoskiego uczonego, Autor wprowadza czytelników w węzłowe problemy, tematy i dyskusje współczesnej bioetyki. W swojej pracy, która stanowi zarazem rozprawę habilitacyjną, Autor ukazał kontekst narodzin bioetyki, jej rozwój oraz główne ośrodki jej uprawiania.
Poza aspektami metodologicznymi ks. Wolski przedstawił modele bioetyki konkurencyjne wobec bioetyki personalistycznej.
Bardzo cenne jest ukazanie najodpowiedniejszych kryteriów oceny w bioetyce oraz wartości, na których powinna być ona budowana. Autor odpowiada także na ile koncepcje antropologiczne i personalizm w ujęciu E. Sgreccii mogą stać się punktem odniesienia i podstawą w refleksji bioetycznej. Analiza jego koncepcji ukazuje integrującą funkcję bioetyki personalistycznej. Przejawia się ona w zdolności do reorientacji koncepcji „jakości życia”, otwiera bioetykę na teologię i służy dobru „przyszłych pokoleń”.

Warto zaznaczyć, że w przyswojeniu dorobku E. Sgreccii pomogły ks. Wolskiemu studia na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, Akademii Alfonsiana, doskonała znajomość oryginalnych źródeł i osobisty wieloletni kontakt i współpraca z uczonym. Prezentowana praca stanowi cenny wkład w polską myśl teologiczno-moralną. Rozprawa dostarcza również ciekawych i przekonujących argumentów w aktualnie toczącej dyskusji, sporze o właściwą koncepcję człowieka, jego tożsamość i perspektywy. Stanowi oryginalny i wartościowy wkład do współczesnej refleksji bioetycznej w przedmiocie aktualnie toczącej się batalii w obronie życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci.
(ks. Jan Wolski," Bioetyka w perspektywie personalizmu. Studium w świetle myśli naukowej biskupa Elio Sgreccii, Łódź 2008)."