Twój ból jest moim bólem.
Twoja samotność- moją samotnością.
Bóg usiadł przy Tobie.

W Twych oczach blask Miłości
W Twych ranach moc uzdrowienia
W Twej duszy nić zjednoczenia
W Twym Sercu nuta miłosierdzia

Droga

Przemierzasz krętą drogę życia
skąpany w zdroju łask
dziedzic Wiecznego Słowa
 z ranami na przestrzał
trwasz
w tajemniczej duszy blasku
jak popękana szara muszla
z perłą wewnątrz
i...
coraz bliżej
coraz bliżej
bliżej drugi brzeg

Faszerowany ułudą świata pytasz dlaczego mnie bijesz

Pożegnanie

Przed Bogiem liczy się tylko, co czynisz dla innych.

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej

ks. Jan Twardowski

Starą Świątynię z dala gwaru
Otula rozłożystość drzew
Słonecznych nitek poplątanie
Cichnący przedwieczorny śpiew
Przez okna zmierzchem akacjowym
Spływa łagodnie resztka dnia
W witraży szepcie kolorowym
I wielkiej nawie ciszy
                                  trwa

W centrum wieczernika/ Zesłanie Ducha Świętego
w kształtach płomieni/ potężnym tchnieniem wiatru
mocą Świętej Gołębicy/ gasi zbędne lęki
unosi języków blask/i siedmiorakimi darami
umacnia niemoce grzeszników

do dziś modlą się i czuwają
a świat powiada/że to jacyś pijani

Abba
Ty Cały we mnie
ja cała w Tobie

ta...
od zbytnich trosk
dziś
ta...
od pocałunków stóp Jezusa

(Grzesznikom ufającym w Boże miłosierdzie)

Trwa pascha na cześć Pana

tajemnicza jak Nikodem
czai się nocą Wielkiego Piątku
czuwa w Wielką Sobotę
dzwoni w poranek Niedzieli
i lśniąco biała wchodzi przez zamknięte drzwi
naszego wieczernika

Nie bójcie się
już nie krwawią rany

Niech zanurzy się dusza w Twej miłości Panie
jak anioł klęknie
i niech rozjaśni czyściec Twoje miłosierdzie

Przebudzony dzień Miłością
wita Ciebie

Nie tylko bieżączką zwaną "polityka" żyje człowiek, dlatego publikujemy nadesłane wiersze siostry M. Alicji Augustynowicz - felicjanki. To zaproszenie do refleksji i dystansu wobec hałaśliwej codzienności.
kn

Nie wierzysz ludziom, nie wierzysz sobie,
jutra nie widzisz, we śnie krzyczysz…
Wszystko co robisz idzie na marne,
na kres cierpienia  już nie liczysz…

Życie wiruje dookoła pomnika nieśmiertelności
dzwoniąc kluczami niepowtarzalnych narodzin
niepozorna grota tchnie echem Dobrej Nowiny

cichy lot śniegu w białym Magnificat
serce poszerzone cudem zrodzenia

jeszcze drżą Matczyne dłonie
jest Życie
Portret Boga

Ile masz twarzy, wigilio
darowanych łask bożych
lat minionych?
Ile masz twarzy, wigilio
pogrążonych w mrokach życia,
targanych dnia szarością,
skrywanych łez utopionych
w czerwonym barszczu z uszkami?
Ile masz twarzy, wigilio
witana poświatą wieczności
rozmodlonego ducha
wdzięcznego oblicza wieczoru?
Ile masz twarzy, wigilio moja...?
Bóg się rodzi...
i
Nie było miejsca dla Ciebie.

Już coraz bliżej… dzień się chowa
wkrótce nadejdzie chwila owa
ulotna jak zdmuchnięty płomień
co tylko chwilę trwał i znikł

to wtedy – patrząc w miejsce puste –
będące dawnych wspomnień lustrem
szeptem imiona jak modlitwę
złożysz na wigilijny stół…

Anioł Stróż strzeże pałaców sumień
Anioł Serafin zapala pochodnie wiary
Anioł Zakochanych nuci serenady serca/.../

 /.../ frasobliwy anioł
w modlitewnym geście
szepcze wieczyste
Ave Maria