Wzruszeń odległych pamięć
do miejsc kochanych wędrówka
samotnej sosny
jak Anioła Stróża
trwanie

Gdy lampka życia zgaśnie
zmartwychwstaną brzemienni
Miłosierdziem Pana

Droga przebyta niknie w dali
Wieczność otwiera swe ramiona
I tylko trochę boli jeszcze
Samotność bliskich poraniona

Siwe mgły nad polami… Czy to już?  
O j c z y z n a?

Pociąg, noc i granica. Ciemność jak atrament…
Nagłe ukłucie w sercu – jakaś stara blizna…
I ten ojca – z Sybiru wieziony – testament.

kiedy morzu zabraknie energii
kiedy fale na ląd się nie rzucą
kiedy drogi biec będą puste
kiedy żagle z rejsu nie wrócą

kiedy wiatru ostatnie tchnienie
nie poruszy już liści i kłosów
kiedy żaden wschód słońca złoty
nie odmieni wyroków losu

Chciałbyś żyć w takim kraju,
W którym wyuzdanie
Do szkół jest wprowadzane –
Mniejszości staraniem?
Chciałbyś zaszczepiać dzieciom
Gender - wariacje;
Zamiast życia w rodzinie –
Seksu eskalację?

Chciałbyś widzieć cierpiących –
Bez szans na klinikę?
Staruszki – szukające
Resztek po śmietnikach?
Chciałbyś żegnać na dworcach,
Pod płaczącym niebem
Młodzież, opuszczającą
Ojczyznę za chlebem?

Chciałbyś mieć w kraju rządy
Mega nepotyzmu?
Władzę, co wszystko psuje?
Pełną egoizmu?
Chciałbyś, by na twych oczach
Sprawnie rozkradano
Majątek narodowy –
Nasze wspólne wiano?
Chciałbyś żyć w kraju, w którym
Honor ma się za nic,
Gdzie (dla prywaty własnej)
Trwa wyprzedaż granic?

Chciałbyś, by powiększano
Nasze zadłużenie,
Które zdusi niewolą
Przyszłe pokolenia?
Chciałbyś, by Patriotyzm
Był w kraju nietaktem?
By fałszować Historię?
Zakłamywać fakty?
I mieszkać w państwie słabym,
Bez Wiary i Armii,
Na łaskę swych sąsiadów
Rzuconym bezkarnie?

Chciałbyś żyć w takim kraju,
W którym „mainstream” kłamie?
Gdzie burzy się wartości,
Nie dając nic w zamian?
Chciałbyś patrzeć, jak zdrajca
Wciska się na cokół?
Chciałbyś? Może już masz to?
Rozejrzyj się wokół…

Nasz Dziennik  Wtorek, 10 września 2013, Nr 211

Jan Szałowski

O jedno słowo za daleko

Wspominam dziś przyjaciela

O nie, nie zginął, żyje z dala

Tam w Ameryce dokąd wielu

Za lepszym chlebem wyjechało

To miał być tylko taki niedługi

Poza Ojczyzną dla chleba pobyt

Lecz nie wyliczył perfidii czasu

Która dopadła go w rok następny

Po co tam jechał z dala od siebie

Nie widział u nas głodowego marszu

Co go pędziło daleko od siebie

Jakie to słowo przeklęte padło

Dlaczego wcześniej puszkę Pandory

Ot tak bez sensu otworzył kiedyś

W przestrzeni cenzurą objętej ścisłą

Po co wyrzekł to słowo: ‘Katyń’?

13 grudnia 2012 roku 19:15

„O cnotach”                                               

Proszę o wiarę co się wykłóca z rozumem
a potem chodzi z nim pod rękę po nierównej drodze

proszę o nadzieję najlepiej salomonową
co daje rabat na wieczność

proszę o miłość lawendową czystą
żeby wpaść w przezroczystość
i w końcu spotkać się z Tobą

30.06.2012r.