Przebudzony dzień Miłością
wita Ciebie

Nie tylko bieżączką zwaną "polityka" żyje człowiek, dlatego publikujemy nadesłane wiersze siostry M. Alicji Augustynowicz - felicjanki. To zaproszenie do refleksji i dystansu wobec hałaśliwej codzienności.
kn

Nie wierzysz ludziom, nie wierzysz sobie,
jutra nie widzisz, we śnie krzyczysz…
Wszystko co robisz idzie na marne,
na kres cierpienia  już nie liczysz…

Życie wiruje dookoła pomnika nieśmiertelności
dzwoniąc kluczami niepowtarzalnych narodzin
niepozorna grota tchnie echem Dobrej Nowiny

cichy lot śniegu w białym Magnificat
serce poszerzone cudem zrodzenia

jeszcze drżą Matczyne dłonie
jest Życie
Portret Boga

Ile masz twarzy, wigilio
darowanych łask bożych
lat minionych?
Ile masz twarzy, wigilio
pogrążonych w mrokach życia,
targanych dnia szarością,
skrywanych łez utopionych
w czerwonym barszczu z uszkami?
Ile masz twarzy, wigilio
witana poświatą wieczności
rozmodlonego ducha
wdzięcznego oblicza wieczoru?
Ile masz twarzy, wigilio moja...?
Bóg się rodzi...
i
Nie było miejsca dla Ciebie.

Już coraz bliżej… dzień się chowa
wkrótce nadejdzie chwila owa
ulotna jak zdmuchnięty płomień
co tylko chwilę trwał i znikł

to wtedy – patrząc w miejsce puste –
będące dawnych wspomnień lustrem
szeptem imiona jak modlitwę
złożysz na wigilijny stół…

Anioł Stróż strzeże pałaców sumień
Anioł Serafin zapala pochodnie wiary
Anioł Zakochanych nuci serenady serca/.../

 /.../ frasobliwy anioł
w modlitewnym geście
szepcze wieczyste
Ave Maria

Wzruszeń odległych pamięć
do miejsc kochanych wędrówka
samotnej sosny
jak Anioła Stróża
trwanie

Gdy lampka życia zgaśnie
zmartwychwstaną brzemienni
Miłosierdziem Pana

Droga przebyta niknie w dali
Wieczność otwiera swe ramiona
I tylko trochę boli jeszcze
Samotność bliskich poraniona

Siwe mgły nad polami… Czy to już?  
O j c z y z n a?

Pociąg, noc i granica. Ciemność jak atrament…
Nagłe ukłucie w sercu – jakaś stara blizna…
I ten ojca – z Sybiru wieziony – testament.

kiedy morzu zabraknie energii
kiedy fale na ląd się nie rzucą
kiedy drogi biec będą puste
kiedy żagle z rejsu nie wrócą

kiedy wiatru ostatnie tchnienie
nie poruszy już liści i kłosów
kiedy żaden wschód słońca złoty
nie odmieni wyroków losu

Chciałbyś żyć w takim kraju,
W którym wyuzdanie
Do szkół jest wprowadzane –
Mniejszości staraniem?
Chciałbyś zaszczepiać dzieciom
Gender - wariacje;
Zamiast życia w rodzinie –
Seksu eskalację?

Chciałbyś widzieć cierpiących –
Bez szans na klinikę?
Staruszki – szukające
Resztek po śmietnikach?
Chciałbyś żegnać na dworcach,
Pod płaczącym niebem
Młodzież, opuszczającą
Ojczyznę za chlebem?

Chciałbyś mieć w kraju rządy
Mega nepotyzmu?
Władzę, co wszystko psuje?
Pełną egoizmu?
Chciałbyś, by na twych oczach
Sprawnie rozkradano
Majątek narodowy –
Nasze wspólne wiano?
Chciałbyś żyć w kraju, w którym
Honor ma się za nic,
Gdzie (dla prywaty własnej)
Trwa wyprzedaż granic?

Chciałbyś, by powiększano
Nasze zadłużenie,
Które zdusi niewolą
Przyszłe pokolenia?
Chciałbyś, by Patriotyzm
Był w kraju nietaktem?
By fałszować Historię?
Zakłamywać fakty?
I mieszkać w państwie słabym,
Bez Wiary i Armii,
Na łaskę swych sąsiadów
Rzuconym bezkarnie?

Chciałbyś żyć w takim kraju,
W którym „mainstream” kłamie?
Gdzie burzy się wartości,
Nie dając nic w zamian?
Chciałbyś patrzeć, jak zdrajca
Wciska się na cokół?
Chciałbyś? Może już masz to?
Rozejrzyj się wokół…

Nasz Dziennik  Wtorek, 10 września 2013, Nr 211